We zitten in week 30. Middenin de vakantie. Dat is voor schrijvers van stukjes niet de gelukkigste tijd. Het land is op vakantie. Wie leest het? En, nog erger, waar moet je over schrijven? Het aanbod is pover. De natie ligt er Becel bakkend brandend en vooral all inclusive bij (“Lachen, jôh, we kunnen de hele dag vreten en zuipen!”). Dan ga je vanzelf op zoek naar nieuws. Tot ver buiten de eigen regio.
Zo las ik het bericht, dat in Apeldoorn een fiets werd gestolen. Op zich is dat – treurig genoeg - al helemaal geen nieuws meer. Dit keer liep het anders. De man dacht slim te zijn, toen er een politiewagen naderde. Hij keek de agenten provocerend aan en riep luidkeels: “Ik heb deze fiets gestolen, hoor!” De bedoeling was uiteraard, dat de agenten lachend zouden doorrijden onder het mom: “Kijk hij, die joker! Zeker de leukste thuis!”
Het liep even anders. De man riep nogmaals, dat hij de fiets net gestolen had. De agenten hadden er geen enkele moeite mee. Ze stopten en rekenden de man in. Truc mislukt. Een van de agenten bleek wél de leukste thuis. Hij zette de man achter in de politiewagen, vergrendelde de deur en beet de man fijntjes toe: “Moeten we voor u even Apeldoorn bellen?”
In België gijzelde een man zijn ex-vrouw en twee kinderen. Daar maak je niet snel grapjes over. Een traumatische ervaring. Vooral voor het grut. (“Papa, wat doe je nou?”) Het zou echter België niet zijn, als het niet opmerkelijk zou aflopen. In Amerika eindigt zoiets in een live uitgezonden klopjacht met aan het eind een serieuze schotenwisseling en veel beelden uit de helikopters met ‘breaking news’.
In Engeland zouden agenten de man insluiten en hem na ellenlange onderhandelingen dwingen te voorschijn te komen. Wellicht zouden ze gebruik maken van speciale teams en allerhande uitrookartikelen. Nee, dan België! We mogen nooit grapjes maken over de zuiderburen. Dat is niet netjes. Oké, het is ook wel flauw. Maar ja, blijft uw gezicht in de plooi, als u serieus hoort, dat de gijzeling in Forrieres afliep, omdat de gijzelnemer tenslotte in slaap viel? (“Papa, wat doe je nou?”)
In Taiwan hebben twee kaakchirurgen fastfoodrestaurants gevraagd om hun hamburgers niet te dik te maken. Ze krijgen steeds vaker patiënten, die kaakklachten hebben en hun mond niet meer goed kunnen gebruiken. De geleverde hamburgers zijn soms wel 8 centimeter dik, terwijl de menselijke mond eigenlijk geschikt is voor maximaal 4 centimeter. Dit moet wel naar Taiwanese maat gemeten zijn. In Nederland hoor ik wel eens mensen een grote bek opzetten, waar je zeker een hamburger van zes kilo in kan parkeren. Blijft er zelfs nog ruimte over voor wat kipnuggets en een cola. (extra large)
In de Duitse stad Maagdenburg gebeurde ook al iets opmerkelijks. Daar zat een man in de bus. Op zich is dat niet zo raar. Het wordt pas vreemd, als de man meerijdt van het beginpunt naar de eindhalte, daar blijft zitten en vervolgens weer mee terugrijdt. En dat dan verschillende keren en – ondertussen - bij verschillende chauffeurs.
Niemand dacht er aan om de man wakker te maken en hem te attenderen, dat hij wellicht een halte had gemist. Hij bleef de hele dag (..) op en neer rijden, totdat het eindelijk iemand opviel. De man bleek onwel te zijn geworden en overleed later in het ziekenhuis. Triest, hoewel ik vermoed, dat het in België anders was afgelopen. Daar had de familie vast een stevige naheffing gekregen, omdat de man maar twee zones had afgestempeld en de tijd van overstappen ruimschoots was overschreden.
Terug naar eigen land. Nou ja, eigen land? Friesland. De wat groot uitgevallen polder met dat eigen volkslied en dat vreemde inheemse folkloristische schaatsen. Daar wilde een man in Leeuwarden het peeskamertje niet verlaten, omdat hij verliefd was geworden op de 33-jarige prostitué. De politie kreeg hem maar moeilijk mee, terwijl de man zich hevig verzette en de agenten luidkeels letterlijk en ongewild toepasselijk liet weten:
“Ik word door jullie genaaid!”
Ronald Lamping |
