Column: EIGEN BOEZEM
17 november 2011 13:54 | 773 keer bekeken | Nieuws » Columns
Je hebt van die momenten, dat er een golf van verontwaardiging over het land raast. Een volk in rep en roer. Is het de euro? De crisis in het algemeen? Dat is allemaal niet nodig. Nederland klontert samen bij het koffieapparaat. Er wordt gesmoesd, er wordt gefluisterd. Jawel, in Nieuwegein kreeg een jochie, met een grote bek, op school een enkele reis naar de gang.
Je hebt het ware verhaal niet nodig om een paar conclusies te trekken. Maar eerst even de stiefvader van het obstinate ventje. Hij deed aangifte tegen de adjunct-directeur. Te hardhandig, te veel geweld, buitenproportioneel. De wereld weet het ondertussen. Gezag is er om onderuit te schoppen. In het land hangt de geur van anarchie, chaos en wanorde. Vraag het de politie, de brandweer, de huisarts en het ambulancepersoneel. Ik vergeet gemakshalve de EHBO-post en de leerkracht.
Wat kort door de bocht, vond er het volgende plaats. In een sfeer van woede, agressie en drift sommeerde een leerkracht of “de agressieve heren” het lokaal wilden verlaten. De eerste ging, de tweede deed dat niet. Ook na tien aanmaningen vond dit jochie (13 jaar!) het niet nodig om gevolg te geven aan de oproep. Hij bleef, daagde uit en gaf een grote bek.
De adjunct-directeur kwam er bij. Hij greep de etterbak in de kraag en sleepte de driftkop de gang op. Dit is op menige school dagelijkse kost. De handeling van de adjunct-directeur werd niet erg op prijs gesteld door de stiefvader. Hij kwam furieus verhaal halen en gaf de leerkracht aan bij de politie. Gevolg? Adjunct-directeur mocht mee met het gezag en kwam pas uren later vrij. Een rel was geboren.
U hoeft mij niets wijs te maken. Ik ben gepokt en gemazeld. Natuurlijk mag een leerkracht niet aan kinderen komen. Natuurlijk mogen er nooit klappen vallen. Uiteraard is geweld van een onderwijsgevende niet aanvaardbaar. Het is helaas slechts één kant van het verhaal. Voor te veel mensen is dat tegenwoordig voldoende. Een treurige visie en oneindig beperkt.
De beknotte geesten kwijlen al jaren hetzelfde deuntje: “Je bent er toch voor opgeleid?” Klopt! Wij zijn echter niet opgeleid en toegerust om de dramatische tekorten van thuis binnen de muren van het lokaal glad te strijken. Wij behoren les te kunnen geven, kennis te kunnen overdragen. Daarbij horen wij wel raad te weten met een iets afwijkend gedrag en al wat daaruit voort komt. Een beetje boosheid, ietwat driftig of oprecht verdriet.
Het gaat echter te ver om de leerkracht aan te spreken op de hopeloos falende opvoeding van ouders, die in wezen nooit geslaagd zouden zijn, als er een opvoedbewijs vereist was. Veel ouders hebben zelf een grote bek en losse handjes. Ze zijn slechts blind uit op de belangen van hún kind. Een blik over de eigen grenzen is te veel gevraagd. “Ikke, ikke en de rest kan stikke”, u kent hun volkslied.
De stiefvader en moeder van deze jongen hebben zélf gefaald. Hun onmacht en onvermogen wordt door hun oogappel feilloos gedemonstreerd. De jongen luistert niet en doet niet wat van hem gevraagd wordt. Hij geeft een grote bek en zet de hakken in het zand. Heeft van huis uit geen instrumenten en handvatten meegekregen om aan te voelen, dat dít zo niet kan of gewenst is. Hij is brutaal en heeft lak aan gezag. Zoals de ouden zongen, piepen de jongen.
Een kind is het product van de ouders. Het gedrag van het kroost houdt de ouders een spiegel voor. Er zijn uitzonderingen, dat begrijp ik. Doorsnee gaat deze synthese feilloos op. Aan de houding van het kind lees je vaak de macht of onmacht van de ouders af. Deze stiefvader maakt een hoop misbaar om niets. Er lagen geen tanden in de gang, geen ribben gekneusd, geen blauw oog en geen hersenschudding. Hup, de gang op. Meer was het niet. De stiefvader had de jongen alsnog ‘een knal’ moeten verkopen. Eigenlijk zichzelf!(…) De adjunct deed het werk, dat de ouders thuis hadden moeten doen en hebben nagelaten. Want één ding is duidelijk. Zij faalden. En de adjunct? Niets loos.
De adjunct kent wél het klappen van de zweep!
Ronald Lamping