Door Ronald Lamping.
Door Ronald Lamping.
COLUMN

JOYCE, MOEDER

Column 608 keer gelezen

Waarvoor dient een column? Hobbyschrijver of de onstuitbare aanvechting meningen te verkondigen over ergernissen? Provocatie? Soms. Niet deze week. Ú krijgt huiswerk. 

Leg u een casus voor. Misschien zet dit u aan het denken. Misschien niet. Toch kan het bij u thuis interessante discussie geven.

Joyce Koster uit Dordrecht gaat als oud Kosovo-veteraan naar Oekraïne om mee te vechten. Lag wakker van alle ellende. Stuurde mailtje naar ambassade om zich aan te melden. Ze weet: “Niet moedig! Het is wie ik ben. Als ik onrecht zie, wil ik helpen.”

Als Joyce Koster dat wil, moet ze het vooral doen. Al heb ik mijn twijfel bij het haastig vol adrenaline opgepompte argument “als ik onrecht zie, dan…”. Echter, om onrecht te zien hoef je niet naar een oorlog. Dan heb je het druk genoeg in eigen land. Maar, oké.

Joyce, succes. Iets op tegen? Ja, het volgende. Joyce is alleenstaande moeder met drie kinderen. Drie! Overigens door rugklachten arbeidsongeschikt (Joyce: “Als ik tachtig jarigen zie vechten, kan ik dat ook!”). Nu zij op oorlogspad gaat, zorgen oma en ex-partner voor de kinderen. Daar wringt voor mij hevig de schoen.

Het belangrijkste in je leven zijn je kinderen. Althans, dat hóórt zo te zijn. Dat er achter huisdeuren veelvuldig sprake is van fysieke en/of geestelijke terreur is helaas waar. Blijft staan, kinderen gaan voor alles. Bij ons thuis tenminste, ook al zijn ze volwassen en zelfstandig.

Joyce is niet oprecht als ze zegt: “Ik kom zéker terug”! Dat meldt ze haar verdrietige (…) kinderen, terwijl ze even later weet, dat ze met haar moeder besproken heeft wat er dient te gebeuren als ze tóch sneuvelt. In dat geval blijven haar wanhopig droevige kinderen zonder (jokkende) moeder achter. 

Moeder is het middelpunt van hun jonge leven. Daar kunnen ze mee lachen en bij haar kunnen ze hun verdriet kwijt. Bij ziekte is de moederhand hét troostend medicijn. 

Moeder hoort de spin in het huiselijk web te zijn. Die arbeidsongeschikte moeder Joyce gaat nu op oorlogspad. Niet dienstplichtig, maar vrijwillig.

Breed maatschappelijk betrokken? Jazeker. Maar is het verantwoord, dat haar kinderen geconfronteerd kúnnen worden met een getransporteerde doodskist waar een zwaargehavende moeder in ligt? Vuile oorlog, dus díe kans bestaat.

Wil je jouw kinderen dat extreme leed aandoen? Mijn hamvraag luidt: Ben je dan in wezen niet onbezonnen en ongeoorloofd bezig? Is dit een curieuze vorm van dreigende kindermishandeling?

Wanneer je het geluk hebt, dat je kinderen op de wereld mag zetten, is het niet bedoeling, dat je ze confronteert met pijn en diep verdriet. 

Iedereen krijgt in de loop van het leven zijn of haar portie leed. Inherent aan dat leven. Dit leed voor je kinderen vrijwillig opzoeken is uiterst discutabel.

Weet niet hoe u hierin staat. Huiswerk! Ben er eerlijk in. Vind het pertinent onjuist. Onacceptabel! Want, wat als moeder daadwerkelijk sneuvelt? 

Juist!

Dan is haar kroost het
kind van de rekening!

Uit de krant