Afbeelding

Column: SELFIES

wo 7 mei 2014, 09:00 Columns 5 keer gelezen

Pauwengedrag. Je maakt een foto van jezelf en plaatst deze op de sociale media. Dat schijnt het te zijn. Ik weet het dan weer niet precies. Wil het wel ontrafelen. Wat bezielt iemand? Daarbij de allesomvattende, verwoestende vraag: “Wie doe je er een plezier mee?”

Ronald Lamping

Ik doe het zelf niet. Nooit van mijn leven. Velen maken wel een selfie. Het heeft vaak iets zieligs. Uitgelaten pubers op een feestje kan ik best plaatsen. Samen op de foto met je sportidool, oké! Maar, als volwassene, een portret van jezelf op de media zetten, is een ultieme vorm van overschatting en treurigheid. Een rouwmoment à titre personnel.

Er zijn al stemfies uit het stemhokje. Meisjes worden gechanteerd met sel-vies (..) uit de slaapkamer. Pestfies maken levens kapot. Lijpen maken levensgevaarlijke self-moord-fies op de treinrails. Het is maar goed, dat de treinen nooit op tijd rijden. Het wachten is op de foto van ruzie in het huwelijk. Pats, daar gaat een bord. Klik, een ser-vies.

Wat volgt? Selfies bij de tandarts. Mogen we met z`n allen zo ver in een geopende muil staren, dat we de andijvie van de vorige avond nog zien drijven en we ontdekken, dat de blinde darm binnen de drie weken zal ontsteken. Ik zit er niet op te wachten. U?

Zijn we straks getuige van een geboorte? Een selfie van de aanstaande moeder als de sluizen wijken en het wurm de nooduitgang zoekt. Nu hoor je de vroedvrouw nog roepen: “Pers, pers, pers!” Antiek. In menige kraamkamer wordt de stilte verbroken door een intens geroep om de selfie: “Druk af, druk af, druk af, dan!”

Deze week verwacht ik een selfie van Ilse de Lange. Die frisse Twentse deerne. Ooit een spontaan giechelend moppie. Dat gegrinnik gaat langzamerhand op mijn zenuwen werken. Het is nu de gespeelde pose van een pseudo blozende boerenmeid, die nog steeds denkt, dat ze gebracht is door de ooievaar en naïef op zoek is naar een speld in de hooiberg.

Lachen is gezond. Wat Ilse de laatste jaren doet valt onder kunstmatig en geposeerd. Altijd maar ginnegappen en schateren. Ik vermoed, dat ze voor elk tv optreden even wat lachgas scoort. (“Heb je de gasfles ingepakt?”) We zullen dan ook een selfie zien met een schaterlachende Ilse, net nadat ze het gaskapje van haar tronie griste.


Bobbi Eden, pornoactrice. Prominent aanwezig in het RTL programma ‘Jouw vrouw, mijn vrouw’. Porno en selfies, een eeneiige tweeling. Bobbi gaf het niveau van de commerciëlen prima weer. Ze handelt in slipjes. Of ze bij de Hema werkt? Nee! Ze verkoopt de door haar gebruikte (..) slipjes. Er zijn dus slipjesjagers, die betalen voor de vuile onderbroek van Bobbi.

Even laten bezinken en dan resumeren. Een pornoster gebruikt slipjes. Als ze vuil zijn gaan ze niet in de wasmand en ook niet in de Miele om met Robijn Color weer fris en fruitig op de plank in de kast te belanden. Fout! De gebruikte slipjes van Bobbi gaan ongewassen in een enveloppe naar de smachtende klant. Bol.com neemt de slip vast op in haar assortiment.

Plof! Daar valt de enveloppe bij de klant in de bus. Of moet hij bij de postbode tekenen (“Uw slip, meneer!”). Hoe moet ik me zoiets voorstellen? De koper behaaglijk op de bank. Voorzichtig scheurt hij de enveloppe open. Het aroma komt hem al tegemoet.

Het moment is daar. Dagen op gewacht. Nachten over gedroomd. Hier komt zijn moment van glorie. Dan aait hij de vieze slip van Bobbi. Hij pakt zijn I-pad. Hij klikt! De tong van verlangen hijgend uit de mond. Taak volbracht! Hij heeft `m! Hij heeft `m!!! Een selfie.

Van zijn sliptong!

Uit de krant