Lamping en Vlietland
Je hebt volkomen gelijk, en toch ook niet. Om een bekend gezegde aan te halen, je ziet het pas als je het ziet. Voor de heren in het gemeentehuis liggen de prioriteiten wel degelijk in het Vlietland, en ook bij The Mall overigens. Want daar zit het geld. En bij geld zitten de kerstpakketten en de relatiegeschenken, en de zakenreizen, de workshops en de bedrijfsuitjes. Ik las in de krant dat er in Italië tijdens een bedrijfsuitje van een sportclub zelfs een zwangerschap was ontstaan. Over vruchtbare samenwerking gesproken! Daarom vrees ik dat de minderbedeelden uit de Prinsenhof en Heuvelwijk zelf maar moeten gaan kijken waar hun fiets gebleven is. Prioriteiten moeten voorrang krijgen, nietwaar.
Loek, vanuit Uganda
Taalgebruik
Lamping
Ruimdenkend ben ik, bijdetijds en goed op de hoogte. Desalniettemin erger ik mij buitengewoon aan het ordinaire en opruiende taalgebruik van Ronald Lamping in zijn column. Het moet mogelijk zijn voor hem op een andere manier zijn punt te maken. Hij steekt schril af in negatieve zin bij de overige tekstschrijvers.
Barbara Nijmeijer-Klaster
Ieder voor zich
Na ruim zestig jaar leven en achttien jaar wonen in de gemeente Leidschendam-Voorburg dacht ik de omgeving en de mensen hier wel te kennen. Al die jaren deed ik bovendien trouw mijn boodschappen bij dezelfde supermarkt. Tot een paar weken geleden voelde dat altijd veilig en vertrouwd.
Op een ochtend rond acht uur, vlak voordat de winkel openging, werd ik buiten al lastiggevallen door een mannelijke klant. Toen de deur openging en ik naar binnen wilde gaan, bleef hij mij uitschelden en bedreigen. Een medewerker van de supermarkt had dit gezien, maar liep snel naar binnen en begon samen met een collega vakken te vullen. Binnen ging het schelden en intimideren door. Meerdere keren heb ik de man rustig gevraagd mij met rust te laten zodat ik mijn boodschappen kon doen. Toen dat niet hielp, vroeg ik de medewerker die vlakbij stond om de man aan te spreken. Tot mijn grote verbazing gaf hij aan dat hij zich er niet mee wilde bemoeien, omdat hij niet wist wat er buiten gebeurd was.
Die reactie gaf de agressieve klant alleen maar meer ruimte. Uiteindelijk ben ik zelf steviger gaan staan en ben ik met mijn winkelwagen doorgelopen. Pas daarna kon ik mij losmaken uit de situatie. Ik was zo van slag dat ik snel heb afgerekend en thuis ontdekte dat ik de helft van mijn boodschappen was vergeten.
Dat de maatschappij verhardt, horen we vaak. Toch verwacht je in een supermarkt nog een beetje steun of bescherming van het personeel. Dat die steun er niet was, vond ik bijzonder teleurstellend. Triest dat het zo ver gekomen is.
Lenneke Voorburg
Afval in Spinozalaan
Wij, bewoners van de Spinozalaan (omgeving huisnummer 315) in Voorburg, trekken hierbij aan de bel over een situatie die inmiddels onacceptabel is geworden.
Al meer dan drie weken ligt er een groeiende hoeveelheid afval en rommel in onze directe woonomgeving. Wat begon als overlast, is inmiddels uitgegroeid tot een serieus probleem. Het afval trekt ongedierte aan en bewoners maken zich grote zorgen over een mogelijke rattenplaag.
Ondanks herhaalde meldingen bij zowel de gemeente als de woningcorporatie, gebeurt er niets. De verantwoordelijkheid lijkt heen en weer geschoven te worden, terwijl de situatie zichtbaar verslechtert. Ondertussen zitten bewoners met de gevolgen: stank, vervuiling en angst voor gezondheidsrisico’s.
Het is moeilijk te begrijpen dat in een gemeente als Voorburg, waar bewoners netjes hun afvalstoffenheffing betalen, een probleem als dit wekenlang kan blijven bestaan zonder ingrijpen. Hoe kan het dat niemand verantwoordelijkheid neemt? En hoe lang moet deze situatie nog doorgaan voordat er wél wordt gehandeld?
Wij hopen dat er via uw medium eindelijk aandacht komt voor dit probleem, zodat de betrokken partijen worden aangesproken en er snel een oplossing volgt.
Bewoners Spinozalaan