BIEP, BIEP!

Nader met rasse schreden 76ste levensjaar. Loer je toch angstig schuin naar de 80. Besef je, dat de taart voor het grootste deel op is. En mijn eventueel resterende jaren?

In Tokio worden ouderen geholpen door robots. Te veel ouderen, te weinig personeel. Dus converseren ouderen daar met Pepper. Die babbelt en zingt. Vaak “trappen” Japanse ouderen er in en zeggen ze: “Rustig Pepper. Straks word je nog moe!” Tegen een opgeladen robot.

Ook bij ons worden zorgrobots gebruikt. Knuffelrobots voor dementerenden. Kun je niets op tegen hebben. Ook robots, die helpen herinneren aan medicijngebruik. Bovendien til-robots. De ontwikkelingen gaan steeds verder en sneller. Buikpijn van.

Weet uit eerste hand hoe moeilijk de zorg het heeft. Dochter al decennia werkend in WZH Schoorwijck. Hoor en merk genoeg aan haar. Pijnlijke rug, nachtdiensten met talloze bellen. Ze werkt vol overgave, affectie en heel veel plezier, maar soms fysiek en geestelijk loodzwaar.

Hoe ziet de nabije toekomst voor onze doelgroep babyboomers er uit? Steeds meer ouderen en een schrijnend te kort aan personeel. Toxische cohesie. Soms beetje onrustig van. Wat staat ons te wachten als we het moeilijker zelf aankunnen? Mantelzorg?

Wordt té gemakkelijk over gedacht. Vaak moeilijk te organiseren. Kinderen werken of wonen ver weg. Hoor mijn zoon al gniffelen: “Moet ik jouw kontje wassen dan?” Wat als je geen kinderen hebt? Buren, die je douchen? Gaat niet gebeuren. 

We worden misleid door het excessief accentueren van wél geslaagde mantelzorg. Prima, maar laten we niet doen of dat allemaal koek en ei is.

Buren, die boodschappen doen of maaltijdje brengen. Lief en sociaal. Hoe fijn ook, het is geen dekkende zorg. Geen hulp, die alle leemtes opvult. Mag je ook niet van buren verwachten. Politici en ander verantwoordelijken hebben hun mond vol over mantelzorg. Het verbloemt de werkelijkheid, waarbij vele ouderen er nauwelijks tot niet gebruik van kúnnen maken.

Terug naar de robots. Zie het allemaal al angstig voor me. Dat zo`n “Made in Taiwan-ding”, mij gaat verzorgen. Beter iets dan niets, zal het klinken. Vind het armoede. Niet voor dementerenden, die er rust in vinden. Bedoel geestelijk gezonde ouderen, die wel wat fysieke hulp en een dagelijks praatje kunnen gebruiken.

Nu aan de horizon 80 jaar opdoemt, verstar ik. Moet ik me straks overgeven aan dat op de lopende band geassembleerde karakterloze kunststoffen hulpmiddel? Luisteren naar de zielloze monotone blikken stem: “Kom, biep, billetjes wassen, biep!” Nachtmerrie!

Wil mijn aardse finale niet slijten met Aziatische mechaniek: “Neem hap, biep! Moet nog naar kamer 3 rollen, biep!” Intermenselijk contact zorgt voor behoud aan waardigheid en decorum. Politiek móet noodzakelijke maatregelen treffen om personeel van vlees en bloed te ronselen. Weinig hoop als ik de politieke debatten volg. Wat ik zag en hoorde? Walgelijke egocentrische roeptoeters. Net robots.

Zonder enig decorum en gevoel!