NEDERLAAG

Ben van 12 december 1949. Herinner me vroegere Kerstdagen. De echte boom met scheve piek en trompetjes aan een haakje. De zilveren knijpers waar kaarsjes in brandden. Emmer water ernaast. BHV avant la lettre. 

Matige dagen. Als jochie van pakweg 8 jaar nette kleren aan en verplicht naar familie. Winkels waren dicht, straten uitgestorven. Ook was het vroeger vaak zó snijdend koud, dat de ijsbloemen op de ramen stonden. De nu uitgestorven folkloristische ijsmeesters maakten overuren: “It giet oan!” 

Tóch best ook warme herinneringen. Waaraan? Kan het moeilijk duiden. De kneuterigheid jaren `50? De traditie, die geen noviteiten toeliet? Ruim 70 jaren geleden. Dan vervagen beelden en liggen verre herinneringen onder op de stapel door actuelere ervaringen.

Kerst was thuis ook spekkoek. Wij Indo`s aten dat alleen met de feestdagen in december. Die spekkoek bestelden en haalden wij af bij Indische omaatjes, die met chirurgische precisie de lagen op elkaar bakten in piepkleine keukens. Spekkoek was een hoogtepunt. Nu liggen spekkoeken als gedevalueerde nepfabricaten het godganse jaar in alle supermarkten. Verpakt in cellofaan met een THT-datum. Voor de smaak van ons indo`s een culinaire nederlaag!

Afgelopen weekend met gezin naar Duitse kerstmarkt in Essen en mega kerstshow in Duiven. Deden we vaker. Beetje slenteren, braadworstaroma snuiven en kerstsouvenirs kaufen. Altijd een hoop gein samen. Laat dat maar aan ons over. 

Nu lagen de zaken helaas toch anders. Mijn vrouw had als mater familias plots haar bedenkingen. Eigenlijk had ze er niet zoveel zin meer in. Ziek? 73+ stoornis? Was het allemaal niet. Ze was er heel duidelijk over: “Straks zitten we midden in een aanslag!” Om dit nog even te accentueren: “Lekker, dan!”

Eigenlijk een weerzinwekkende nederlaag! Snap haar wel. Kerstgedachten, vrolijke kerstliedjes en het voor carnivoren aantrekkelijke aroma van Duits gebraad. Alles vervaagt bij haar gedachten, dat er misschien een idioot met monsterlijke motieven zijn auto of vrachtauto wil parkeren tussen de duizenden bezoekers. Zonder te remmen, dus.

Wat afschuwelijk. Meen het! Dat we zelfs bij een bezoek aan een vrolijke kerstmarkt om ons heen moeten kijken of er geen gevaar dreigt. Nog erger is het, dat het helemaal niet ver gezocht is. Kijk er de recente gebeurtenissen maar op na. In wezen is de gedachten aan onheil al een nederlaag voor ons doorsnee bezoekers. 

Van innige herinneringen uit het verleden naar de huidige keiharde realiteit. Een desastreuze nederlaag. Overal loert nu mogelijk gevaar. Je wilt warmte, intimiteit en een gevoel van saamhorigheid. Gezellig met je gezin op pad. Jammer, dan. Nu kijk je rond of er niet ergens gevaar dreigt. Veel Duitse politie in opperste paraatheid. Overal betonblokken. Tenslotte leven we nog. 

Hoe de toekomst er uit gaat zien met al die nare bedreigingen? Andre Hazes sr. (God hebbe zijn vuurpijl) zag het misschien veel scherper dan je van hem zou verwachten. Wat hij voorspellend kweelde?

“Eenzame Kerst!”