Ik ben niet bejaard!

Leidschendam-Voorburg - Gehandicapten worden vaak geconfronteerd met onnodige obstakels. Bijvoorbeeld deelscooters op de stoep, afvalcontainers die in de weg staan en losse stoeptegels. Veel mensen realiseren zich niet hoe eenvoudig zulke problemen zijn te voorkomen. Daarom voert het Platform Gehandicapten Leidschendam-Voorburg (PGLV) de bewustwordingscampagne ‘Geef ons ruimte. Bedankt!’ Elke maand belichten we een specifiek knelpunt en laten we zien hoe inwoners van Leidschendam-Voorburg, zowel in hun privé- als professionele leven, deze knelpunten kunnen voorkomen.

Door Willem Bertels

Vrijwilligers zijn de kurk waarop het Platform Gehandicapten drijft. Laten we Sandra Zuiderwijk en Peter Bracht eens in het zonnetje zetten. Ze zijn allebei halfzijdig verlamd als gevolg van een herseninfarct. De helft van hun bewegingsapparaat doet helemaal niets meer, omdat dat zo stijf is als een plank. Sandra overkwam het in 2010, toen ze 37 jaar was en Peter op z’n 42-ste in 2017. Ze zijn al jaren vrijwilliger van het Platform en doen onder andere mee aan de schoolworkshops die het Platform maandelijks geeft. Daarin laten ze leerlingen van groep 8 ervaren hoe het is om gehandicapt door het leven te gaan: bijvoorbeeld hoe je met slechts één hand een appeltje schilt of je trui aantrekt. 

Hoe is het om gehandicapt te zijn? Wat vinden jullie nou het ergst?
“Dat ik niet meer kan hardlopen en geen gitaar meer kan spelen”, antwoordt Sandra. “Dat ik de jeugdige spelers van het basketbalteam niet meer voor kan doen hoe je een vrije worp neemt”, vult Peter aan. En dat is best wel bijzonder. Ze zeggen namelijk niet: dat ik de dagelijkse handelingen niet meer kan verrichten. Ze noemen bezigheden waarvan ze, voordat ze het infarct kregen, een kick kregen.

Wat ze evenmin leuk vinden is, dat ze in het dagelijkse leven door veel mensen in de 1e plaats worden gezien als gehandicapt. Sandra: “Ik heb heel vaak het gevoel dat mensen op straat me zien als een bejaarde… als iemand die dingen niet kan. Maar ik voel me gewoon een mens van 52. Natuurlijk, ik ben niet meer piep, maar jeetje, ik ben zeker niet oud; ik wil gewoon voor vol worden aangezien! Peter: “Natuurlijk loop je naarmate je ouder wordt steeds vaker tegen dezelfde obstakels aan als gehandicapten. Met een rollator of scootmobiel heb je ook last van kliko’s en deelscooters op de stoep. Maar ik ben pas 51; ik ben in de bloei van m’n leven!”

Waarom hebben jullie je aangesloten bij het Platform?
Peter: “Uit pure dankbaarheid. Na mijn infarct voelde ik me zo goed opgevangen door de samenleving, dat ik iets terug wilde geven.” “Ik wilde weer aan ‘t werk”, zegt Sandra. “Ik kreeg van de ARBO-dienst namelijk te horen dat ik nooit meer zou kunnen werken. Vlak daarna werd ik op straat door de toenmalige platformvoorzitter gevraagd of ik vrijwilliger wilde worden.”

Waar krijgen jullie als vrijwilliger nou een kick van?
Bijna in koor roepen Sandra en Peter: “Dat de kinderen vol overgave meedoen aan de schoolworkshop en na afloop hun bewondering uiten, dat wij niet bij de pakken neerzitten. Dat wij sterk zijn en creatief en ons niet laten tegenhouden door onze handicap!”

Wilt u ook graag iets betekenen voor de samenleving? Wij zijn op zoek naar nieuwe mensen (met of zonder handicap) voor verschillende leuke taken. Kijk op onze website: https://platformgehandicaptenlv.nl/word-vrijwilliger/.