TRAUMA

Even reëel. Wereld staat in brand. Merken we in ons polderlandje niet direct. Wél indirect. Veel, héél veel geld gaat naar defensie. Daardoor zitten, als voorbeeld, hulpbehoevende ouderen noodgedwongen te lang thuis met alle gevaarlijke fysieke en geestelijke gevolgen van dien.

In die context moest ik afgelopen week schamper lachen, terwijl het om te huilen was. Een schaatser werd dwarsgezeten door een Chinees! (“Voorrang bij?”) Gedupeerde had daar jaren voor getraind en was woedend. 

Logisch.

Ons landje ontspoort bij zo`n incident en schiet ziekelijk door de nuchtere remmen. Met letterlijke teksten als: ‘Een trauma voor het leven!’ Verkeerde wissel zorgt dus voor een desastreuze mentale dreun voor het verdere verloop van een mensenleven. Benadeelde is pas 23 jaar! Zou hij op 73-jarige leeftijd nog zwetend wakker schrikken en krijsen: “Ik haal nooit meer Chinees!” 

Nederland haalt goud als het om deskundigen gaat. Die schuiven overal aan. Kwijlen de stembanden uit hun strot met een scala aan oplossingen om niet in een mentaal wak te lazeren.

Zo orakelen deskundigen in talkshows over -zit u?- ‘mentale dreun en emotionele impact’! Daarbij geven zij ‘een traumarecept’. Die bestaat uit praten, schrijven en parkeren. Zij geven ook nog een allesoverkoepelende raad: “Blijf niet hangen in wraakzucht en het herbeleven van beelden!” 

Bagatelliseer ábsoluut niets, per saldo gaat het toch om een onopzettelijke stommiteit. Sneu voor de benadeelde, zeker. Blijft een sportfout. Niet meer, niet minder. Er volgt nog een deskundige raad: “Stop al je gevoelens en wraak in een metalen doosje!” (….) Tenslotte moet hij een kladblok kopen en alles opschrijven. Dát heet een reflectiemoment. Kots! Kots!

Vervolgens hadden we nog een schaatsdiva, of wat dat ook mag betekenen. Die deed het prima. Gefeliciteerd, meid. Grote klasse. Daar zou het bij moeten blijven. Het hardst geschaatst en dus gewonnen. Klaar! Maar dan kent u onze lage-landen-doordraaf-cultuur nog niet.

De schaatstriomf kelderde in een nóg snellere tijd naar de tweede plaats. Waar het goud naar toe ging? Naar het al dan niet mogen huilen. Door mannen wel te verstaan. Je schaamt je toch tien slagen in de rondte als je dit hoort en leest. Of er zich in de wereld geen belangrijkere zaken voordoen. Mag een man huilen? Donder op, zég! 

Waar ging het precies om? De vriend van de schaatsdiva, type Paulus de Boskabouter, moest constant huilen. En terwijl driekwart van de wereld in oorlog is of onderweg is oorlog te krijgen, vragen wij ons ernstig af of Paulus mentaal wel helemaal jofel is.

Ook hier weer complete idioterie. Zo gaat iemand -zit u nog?- ‘Huilcursussen geven’! Om te leren hoe mannen met hun emoties moeten omgaan. 

Sorry, maar hier word ik vreselijk onpasselijk van. Je kunt ook geschift doorslaan. Huilcursus, traumarecept, doosje en reflectiemomenten. Na een schaatswedstrijd. Eerlijk is eerlijk.

Dát is wel om te huilen!