Petra Oliehoek-van Es: “Dorpsketting is beetje mijn oudste kind”

Stompwijk - Meer dan 50 jaar geleden kwam Petra Oliehoek-van Es bij De Dorpsketting om haar typtalent te laten zien. Nu kiest zij ervoor om het Stompwijkse blad los te laten. Nou ja: “Niet helemaal, want dat kan ik niet, joh”. 

Door José van Santen

“Ik was een jaar of 15 was, had net mijn typediploma gehaald en wilde daar dolgraag iets mee doen. Dus ik meldde me aan bij De Dorpsketting”, start Petra haar verhaal.

Het initiatief voor De Dorpsketting kwam van Let Belt en Gerard Welp. Deze laatste woonde achter Leo, Petra’s huidige man. Die zat inmiddels ook al bij De Dorpsketting. “We maakten De Dorpsketting in de huiskamer van Gerard. Het was in die tijd een winkeliersblad van een stuk of twaalf pagina’s. Er stond niet heel veel in, maar het werd heel goed ontvangen. Wat dat betreft is dat al die jaren hetzelfde gebleven”.

Verder is de ontwikkeling enorm geweest. “We begonnen op van die hele grote typemachines met ijzeren hamertjes. Daarna kwam er een elektrische typmachine met een letterkogel. Weer later hadden we typemachines waarop je op een klein scherm de laatst getypte regel kon lezen. Dat waren dure apparaten, van wel zo’n 3.000 gulden. Je moest goed nadenken over waar je je geld aan besteedde. Eenmaal hielden we een collecte om de apparatuur te kunnen kopen. Voor een nieuwe offsetmachine moesten we 4.000 gulden betalen. Daar heeft uiteindelijk het hele dorp aan bijgedragen. Je moest wel meegaan met de vernieuwing. Wat dat betreft, hebben we als weekblad altijd tijdig geïnvesteerd in goede materialen.”

Ook om het blad in elkaar te zetten, stonden de ontwikkelingen niet stil. “Vroeger liepen we rondjes om de tafel om te pagina’s te verzamelen en jasten we er vervolgens een nietje doorheen. Later kregen we een apparaat dat de pagina’s al in stapeltjes aan ons aangaf en hoefden we alleen nog te nieten.”

De Dorpsketting werd vroeger huis aan huis bezorgd. Nu zijn dat er nog zo’n 500. “Anderen lezen het blad digitaal, via de website en Facebook. En ook de aanvliegroute van de inhoud is heel anders. Vroeger typten we geschreven briefjes over, nu komt bijna alles via mail binnen.”

Hoewel iedereen tegenwoordig overal wel een mening over heeft, zijn de reacties niet zo zeer feller, volgens Petra. “Het grappige is dat dat vroeger wel was. Vroeger durfden mensen veel meer te zeggen. We hadden een tijdje een columnist als Jos Teunissen die vaak een heel andere kijk had op de dingen. Ik vind het heel verfrissend om zulke stukken te lezen. Dat zou ik de huidige Dorpsketting nog wel toewensen. Dat er door de inhoud wat meer reuring ontstaat en dat mensen hun kijk op de zaken meer durven te geven.”
In de afgelopen jaren is de Dorpsketting op negen locaties gehuisvest geweest: in verschillende woningen van onder mee de familie Welp (2x), Bep van Santen en bij Petra en Leo thuis (2x), in de oude meisjesschool waar nu de Zustersdijk is, in het mortuarium in het oude Dorpshuis en de pastorie van de kerk. “Sinds 2019 zitten we in het Dorpspunt. Hier hopen we nog lang te kunnen blijven”, laat Petra weten.

“Ik zie vooral hoeveel jaar het blad verbinding geeft aan het hele dorp. Dat vind ik wel heel bijzonder. Je kunt wat er binnen het dorp speelt, gemakkelijker tot je nemen. Je hoeft er niet naar op zoek. En het is een enorme databank aan geschiedenis. Op onze website staan wel zo’n 80.000 artikelen die je allemaal kunt terugvinden.”

De Stompwijkse is nu gestopt met werken en wil meer aandacht besteden aan de kleinkinderen. “Maar als je me vraagt of ik De Dorpsketting echt kan loslaten, moet ik zeggen dat dat moeilijk is. Het blad zit toch in mijn genen. Wat ik wel fijn vind, is om wat meer aan de zijlijn te staan. Dus niet iedere maandag het blad in elkaar zetten, maar toch meedenken.” Ze zal het werk wel gaan missen: “De Dorpsketting is een beetje mijn oudste kind en is me dierbaar. De navelstreng is nog niet helemaal doorgeknipt, maar ik heb er niet meer de wekelijkse drukte van. Mijn kind is volwassen en kan het huis uit.”