PÁNG! KRAK!

Met gezin op pad. Leuk. Geregeld samen weg. Engeland, Spanje, Italië tot Amerika. Ook stedentrips van een dag of vier. Klikt prima. Vorige week, België! Samen weg is eindig. Dean wordt ouder en zegt straks: “Met oma en opa mee? Dacht `t niet!” Begrijpelijk. Nu nog mee. 

Paar dagen Brugge met uitstapjes Gent en Antwerpen. Niks bijzonders. Vinden België plezant. Grondleggers van terrasleven. Gedijen we goed. In van der Valkhotel Brugge, onze vaste basis. Dagje Gent. Mooi weer, prima! Brugge naar Gent, vlakbij. Half uur, zeker op de manier hoe mijn zoon voor ons rijdt. Kan hem soms moeilijk volgen. Hij in de Mercedes, ik in mijn modale Kiaatje tuffend er achter.

Afgesproken bij parkeergarage. Zet ik in navigatie voor geval we elkaar kwijtraken. Gebeurt niet. Komen aan in Gent centrum en draaien de parkeergarage in. Zie genoeg plaats, maar mijn zoon draait door naar boven. Ik draai mee.

Eindelijk vindt hij het genoeg. Heb bijna een tennisarm en muiselleboog van het sturen. Maar, oké. Gent, here we come! Mijn zoon draait zijn auto in het parkeervak. Ik ook. Parkeer, indien mogelijk, altijd achteruit. Aangeleerde gewoonte. 

Steek naar achteren en hoor een gigantische klap! Een werkelijk enorme explosie. Met enorm bedoel ik een galmende dreun. Dochter zit achterin en gilt: “Stop, pap, stop!” Tegelijkertijd hoor ik een mega gekraak van versplinterd glas. Dan, ijzingwekkende Hitchkockachtige stilte.

Zoon, schoondochter en Dean komen aangerend. Mijn vrouw kijkt geschrokken en onze dochter zit met haar nek in het glas. Ongekende puinhoop. Ik stap uit en kijk wat er gebeurd is. Wordt snel duidelijk.

Parkeergarage heeft geen rechte achterwand, maar een wand met uitstekend gedeelte. Dat misten mijn sensoren, want uitspringende muur te hoog. Ik rijd er keihard tegenaan en de achterruit knalt kapot in tienduizenden kleine scherven. Daarbij is het chassis ingedeukt en beschadigd. Weinig plezant, dus.

We kijken er wisselend beduusd en gelaten naar. Van alle kanten komen mensen aangerend. Geschrokken door die mega klap. Mijn zoon stelt ze gerust. Hij wijst op de auto en zegt: ”Mijn vader gooit vaker zijn eigen ruiten in!” Lamping humor doet al snel zijn intrede.

Dagje Gent. Wat nu? Ver van huis, te veel schade voor Carglass of iets dergelijks. Auto moet worden uitgedeukt en gespoten. Daarna nieuwe ruit. Familie zet aanvankelijke schrik nu ook in de parkeerstand. Even overleg en oplossen. Nooit enige paniek. Zo ken ik ons weer. 

Met gekochte vuilniszakken en tape wordt het enorme gat gedicht. Overal glas. Lukt. We laten dagje Gent niet verpesten. Terug in hotel Brugge kaarten we tijdens de borrel even na. “Morgen maar rustig via Antwerpen naar huis rijden”, meent onze zoon. Alle gezinsleden loeren timide naar me. Hun gezichtstrekken verraadden hun ware gemoedstoestand. Een hartbrekende mix van medelijden en treurnis voor een bijna 73-jarige. Wat ik in hun blikken lees?

“Pap, volgende maand jarig. Brommobiel met max 45 km?

 Goed idee?

 Toch?”