DEURBEL

Met 73 jaren vertoon ik stilaan kinderlijk gedrag. Mogelijke voorbode van naderende aftakeling. Onderken het, maar kan deze neergang nauwelijks stoppen. Voorbeeldje.

Wil een deurbel met camera. Slaat nergens op als je in een rijtjeshuis woont en simpel via de keuken kan kijken wie er voor de deur staat. Handig voor pakjes? Bestellen zelden iets. Wanneer dat wél het geval is, gaan die naar afhaaladres Gamma. 

Geen gegronde reden voor deurbelcamera. Gewoon geinig masculien hebbedingetje. Moet nu mijn vrouw kneden. Chef financiën en uitgaven. Nooit mee bemoeid. Zij is onze minister van financiën. Een knelpunt.

Moet, na mijn recentelijke staaroperatie, een nieuwe multifocale bril met steevast meekleurende glazen. Beslist geen kattenpis. Ben je snel €800 aan kwijt. Weet niet of dat een krater in haar begroting slaat. Hier wordt een ijzersterke tactiek vereist. Red ik niet met het schijnheilige voorstel om extra te stofzuigen.

Áls ik dat stofzuigen al opper, zal zij binnen de seconde vragen wat ik nodig heb. Als je elkaar meer dan vijftig jaren kent valt er niets te camoufleren. Ze kent mij, vindt me vast wel aardig, maar ze kan me beter doorgronden dan een geavanceerde CT scan in Antoniushove.

Toch een poging. Omfloerst breng ik die deurbel ter sprake. Zeg huichelachtig, dat we het misschien niet moeten doen door kosten nieuwe bril. Na die halve eeuw verbaast ze me nog. Ze kijkt me aan, haalt haar schouders op en mompelt: “Als jij dat wilt, bestel je toch zo`n ding!” 

Lazer bijna van de bank. Acteer hypocriet twijfel, maar wil de kat niet verder de (deur)bel aanbinden. Mijn belcamera komt, hoezee, hoezee! 

Ding is nu binnen. Topkwaliteit. Huisvriend Patrick “Elektrik”, onze aansluit-autoriteit, installeerde alles. Super helder beeld en werkt uitstekend. 

Ik laat mevrouw Lamping extreem kinderachtig tien keer aanbellen om mijn IPhone correct in te stellen. Praat stupide met haar en zij antwoordt (“Klaar?”) gelaten terug. Alles op mijn verzoek. “Zwaai eens naar me! Zeg eens wat! Graag stukje naar achteren.” Infantiel en onbenullig. Residu van wat eens haar onweerstaanbare Adonis was. Ze ondergaat het.

’s Ochtends pak ik de IPhone en kijk of er beelden zijn. En ja hoor, joepie, dáár komt de bezorger van het AD aanlopen. Om 04:11 uur! “Kijk dan”, roep ik naar mijn vrouw, “de AD bezorger!” Ze kijkt er naar met de aandacht van een tijger voor een vega hap. Ik wacht gespannen op haar enthousiaste antwoord. Die volgt onderkoeld: “Is een nieuwe bezorger”. 

Nuttig? Schrikt misschien dieven af, want alles wordt opgenomen zonder abonnement! Nieuwe bril en deurbelcamera. Kinderhand is snel gevuld. `s Avonds gaat de bel! Ik kijk op de IPhone, buurman Ruud. 

“Handig toch”, roep ik naar mijn vrouw, “zie nu, dat het geen oplichters zijn”. Mijn vrouw glimlacht minzaam en heeft de slotzin al klaar staan.

“Jóuw bril, jóuw deurbel! 

 Hier valt geen geld meer te halen, jochie!”