KRENTENBOL

Met 74 jaar hoor ik nergens bij. Niet oud en natuurlijk niet jong. Het leven in een vacuüm.

Somber? Néé! Gemoedstoestand kwam eigenlijk door een krentenbol. Ben ik gek op. U kunt me wakker maken voor krentenbrood of vooral originele Twentse krentenwegge. Beetje ongezouten roomboter erop en mijn ontbijt is compleet. Overdreven? Nee.

Tja, die krentenbol. Staat bij mij voor onvolprezen symbool van tevredenheid. De krentenbol wás iets speciaals. Die aten we in de jaren `50 alleen bij bijzondere gebeurtenissen. Schoolreisjes! Dan maakte je de trommel open en daar lag hij. Weet nog, dat ik hem voor het laatst bewaarde. Die at je niet, die peuzelde je.

Vanuit mijn Nederlands-Indische afkomst herinner ik me ook de spekkoek. Deze werd alleen gegeten tegen de jaarwisseling. Die moest ik dan op mijn fietsje afhalen bij een Indisch omaatje met een keuken van Madurodam formaat. Tóch de oorsprong van veel lekkers.

Waar ik heen wil? Naar actuele jeugd. Kan die over zestig jaar nog warme herinneringen ophalen? Koesteren zij dan nog de symbolen uit hun kindertijd? Bang van niet. Aanbod is té groot, té vluchtig en beklijft nauwelijks. Vorm van historische armoede.

De overvloed aan mogelijkheden doet de jeugd geen goed. Commercie als sluipmoordenaar. Plaatjes sparen, flippo`s, wuppies en troetels. Kinderen worden slinks de marketing ingezogen. De ijzersterke marketingstrategieën doen hun giftige werk. Dwingend parool: “Meedoen, jij!”

Moderne jeugd weet cognitief meer dan wij vroeger. Toch is dat deels schijn. Hun input is inderdaad vele malen uitgebreider dan in onze jaren `50. Ze ademen internet. Wat ze echter mist is het plezier van het speciale. Kindgerichte acties komen en gaan. Vergankelijke eenheidsworst campagnes.

Terug naar mijn symbolische krentenbol. Ben niet achterlijk. Die liggen nu talrijk in de supermarkt. Niets bijzonders meer. Máár van binnen koester ik de herinnering als een souvenir uit mijn onbezorgde jeugd. Tijd, die ook zijn mankementen kende, maar nog immer borg staat voor onvergetelijke relikwieën van vroeger.

Jeugd van nu zit terminaal ziekelijk gebogen over hun mobieltje. Beeldscherm blijkt zowel een cognitieve verrijking als geestelijke armoe. Communiceren is er zelden meer bij. De enorme ontwikkelingen op technisch gebied hebben van de jeugd een apathisch collectief gekneed.

Waren mijn krentenbol of spekkoek iets speciaals dat zich voor goed nestelde in mijn geheugen, het huidige aanbod aan snacks, chips of wat dan ook, zal zich nimmer de gelukzalige status verwerven van “Weet je nog?”

De mierzoete bazooka, zoethout, stroopsoldaatjes, het chipszakje met onderin het blauwe zakje zout en het weke spekkie. Toverballen en koekkruimels halen bij de bakker. Snoepje van de week bij de Gruyter. We memoreren ze nog als de dag van gisteren. Wat de huidige jeugd zich later zal herinneren? Vermoed slechts dit!

Een stijve nek!