3 UREN

Tijdens 3 uren kun je vliegend ver komen. Voetbalwedstrijd met verlenging en strafschoppen kan ook in die tijd. Evenals het laten sudderen van sukadelappen. 

Drie uren kunnen ook een andere gewicht krijgen. Stellig niet mijn intentie om ons hele privéleven te exploiteren. Heet geen Meiland. Ook al benoemde ik bijna 30 jaren veel. Wij kregen tóch vragen. Tam tam werkt. Blijft een dorp hier. Vandaar dit stukje. Moet het even kwijt.

Voelde me enorm rot. Ben - afkloppen - vrijwel nooit ziek. Bloed in toilet. Schrik. Kortademig en hondsberoerd. Huisarts G. reageert adequaat en voortreffelijk. Meteen naar Antoniushove, bloedafname, versnelde uitslag. Slecht!!

Snel naar Westeinde. Alle toeters en bellen gingen af. Hartfilmpje, infusen. Wachten. Uitslag volgde snel, hart oké, wel enorme bloedarmoede. Arts: “U wordt meteen opgenomen!” Pardon?

Mijn vrouw bellen. Schrikt zich wezenloos. Kamer apart. Fijn. Word uitstekend en empathisch behandeld door personeel en begripvolle arts. Krijg zak bloed toegediend inclusief zak met ‘ijzer’ Zit vol infusen, tot in mijn voet.

Beetje eten. Tot twaalf uur middernacht. Nuchter voor endoscopie op dinsdag. Onrust neemt bij mijn vrouw en mij toe. Wat is dít nou plots allemaal? Ons leven staat volledig op zijn kop. Geen aanstellerij of opgeklopt drama. Zo zijn we niet. Realiteit.

Mijn vrouw en ik beseffen dondersgoed, waar dit om draait. Wel of niet de gevreesde ziekte. Op mijn directe vraag draait de arts in het Westeinde er niet omheen. Fijn, geen mist, maar waarheid. Endoscopie met slang door slokdarm is vervelend. Uitslag intens spannend.

Vooralsnog goed. Poliep ontdekt als mogelijke boosdoener. Is die gaan bloeden? Volgende dag volgt belangrijk onderzoek. Een driedimensionale CT scan: “Adem in, adem uit!” Ben door ellende sowieso al buiten adem. 

Wat dán volgt heeft een ongekend geestelijk litteken achter gelaten. Mijn vrouw en ik moeten wachten op de uitslagen. Het is 12 uur `s middags. Verpleegkundige wil mij geruststellen en zegt vriendelijk: “Ze kijken nu naar al uw uitslagen en u wordt besproken!”

Zitten, naar buiten staren. Lig 6 hoog met uitzicht op de Haagse Toren. Zie echter niets. Mijn vrouw zit thuis in mega spanning. Minuten kruipen voorbij. Hoor vele voetstappen op de gang. Kijk steeds ademloos naar de deur. Wil niets dramatiseren, wacht toch angstig op een aangrijpend en mogelijk schokkend vonnis.

Wacht drie uren. Mijn brein is een achtbaan. Explosie aan scenario`s. Is dit het dan? Wat moet geregeld worden? Gedachten naar onze kinderen en Dean. 

Arts arriveert. Kijk hem aan. Hij gaat zitten. Voor 90% in orde. Afgelopen maandag een tweede uitgebreider endoscopie om alles uit te sluiten. Hopelijk de definitieve 10% restante gezondheidsverklaring.

Bel mijn vrouw. Emoties lopen hoog op. Tóch waarschijnlijk die gebarsten poliep. Ik stamel: “Ja, meid, je bent nog niet van me af!”

Ze hoort het niet echt.