KERSTBOOM

Met gezin 8 dagen in Zuid-Spanje gebivakkeerd. Bijtanken na zeer matige maanden. Veel gelachen. Net terug. Wel meteen bijna wéér een zenuwinzinking, want Joost die ze Klein kregen.

Als buitenlanders u vragen naar dé definitie van een Hollander, moet u hen verwijzen naar de zuidoostkust van Spanje. Daar ligt het antwoord op de boulevards voor het grijpen. Omgeving Torremolinos, Marbella en Malaga. 

Territorium van doorsnee Nederland. Van aanstellerige kak tot hoogblonde mokkeltjes, met ongezonde bruine tronies en man met té opzichtig blinkende nep opsmuk om nek en vingers. Het kuiert niet over boulevards, het schrijdt. Met meer inkt óp het lijf dan in een volwassen inktvis zit.

Vooral gezien worden met namaak tassen van Michael Kors of Gucci. Dit type Hollanders wil klasse uitstralen, maar om dat te bereiken hebben ze, via Hollands afdingen bij een arme ontheemde verkoper, een paar euro winst behaald. 

Beetje zielig. Ego`s opvijzelen met goedkope imitatie. Je volhangen met pseudo glitter om rond te lopen als een slecht opgetuigde kerstboom. Vaak prototypes, die de gevulde arrivés willen uithangen, maar `s avonds in Spanje het liefst aanschuiven bij de Hollandse vreetzaken voor een broodje bal of frikandel speciaal. 

Maar, lekker doen. Als jij 2000 km wil autorijden, uren wil vliegen met alle wachttijden om je vervolgens in Malaga te storten op een nasi -of bami schijf moet je dat zelf weten. Tikkie provinciaal.

Brengt me op André Hazes. Of duidelijker, “Brasserie Casa Hazes” in Torremolinos. Onze zoon en schoondochter hadden een verrassing in petto. In de huurauto werd al behoorlijk gegniffeld en ook Dean had inbreng: “Opa, wacht maar af!” 

Even later schoven we aan op het terras van -mijn hemel- “Brasserie Casa Hazes”. Kon ik dat missen? Nee! Uit de geluidsinstallatie klonk de hele avond Hazes en zelfs op het toilet keek onze knakworstenkoning je vanuit alle hoeken spiedend aan. Pontificaal midden in de zaak een levensgroot bronzen standbeeld van de “Keizer der levenslied”.

Menukaart was logisch aangepast. Alle (!) gerechten hadden namen van zijn liedjes. Een ossenworstgerecht luistert naar de naam “Zij gelooft in mij”. Spicy kip heet hier “Bloed, zweet en tranen”. Combinatie van lekkernijen vinden we onder de naam, “Plankje van Hazes”. Dacht nog: “Zes plankjes?”

Zaak is van Rachel Hazes. Vrouw, die op Moederdag waarschijnlijk twee bombrieven van haar kinderen cadeau kreeg. Ze was er niet en dat kwam onze eetlust zeer ten goede.

Of het eten goed was? Eerlijk is eerlijk, ongekend lekker! Prima Spaanse kok in piepkleine keuken. Keuken, die eigenlijk “Kleine jongen” had moeten heten.

Costa del Sol. Genoten met gezin. Zeker ook van de stoet opgetuigde blinkende praal fiasco`s. Wat ik dacht toen ik die weer opzichtig zag paraderen? Citeer nogmaals gemakzuchtig Hazes! 

“Zeg maar niets meer”