Rolfluitje

Als je 39 jaren wekelijks (ca.2000 stukjes) schrijft, lijkt het moeilijk om nog onderwerpen te vinden. Niet. Onderwerpen lagen voor het oprapen.

Brullen om dat semi serieuze geneuzel over de kleding tijdens Prinsjesdag. (“Rok boven de knie! Dat kán toch niet!”) Daarbij dateert de naam Prinsjesdag uit 1814. Tijd voor een actuelere titel? Prinsjesdag slaat nergens op. Welke prins dan?

De ludieke parade van hoedjes is gieren. De een nog kunstzinniger dan de ander. Zien en vooral gezien worden. Ook al paste vaak hoofddeksel bij hoofd als Marjolein Faber bij Sofia Loren. Opgetutte dames leken soms op een kerstboom, waarbij de piek dusdanig scheef stond, dat ik dacht: “Dat mens lazert zo om”.

Mijn ábsolute hoogtepunt is en blijft al jaren hét moment, dat de voorzitter roept: “Leven de koning”. Waarop de hele meute als kleuters op een kinderverjaardag blèrt: “Hoera, hoera, hoera!” Gelukkig hebben de dames dan al een feestmuts op. Is zo`n rolfluitje in de mond van Dick Schoof geen leuk idee: “Túúúút!”

Volwassenen met invloedrijke banen, die anno 2024 gedwee een kinderachtig driewerf “Hoera, hoera, hoera!” balken voor een koning, die een spreekbeurt houdt. Niet eens zelf geschreven, dat ook nog. Vervolgens de Tweede Kindercrèche! Excuses, Tweede Kamer.

Wat een deprimerend gedoetje was dat, zeg. Gekozen uitverkorenen, die ons door barre tijden moeten loodsen. Bleek van weerzinwekkend laag niveau. Soort “Theater van Kleingeestigheid”. De essentie lag niet bij de malheur van het volk. Hun enige doel bleek zichzelf te positioneren onder de gemeenschappelijke noemer: “Kijk mij eens stoer interrumperen!”

Armoedige taferelen. Bekvechtende Kamerleden, die er slechts op uit waren om een coalitie uit elkaar te spelen en niets bijdroegen om het ons makkelijker te maken. Een geschoffeerde premier, die ook door leden van zijn eigen ploeg onderuit werd geschopt. Ongekende troosteloosheid.

Schaamteloos moest dit het frisse nieuwe beleid verbeelden. Zo zag overspannen huilebalk Pietertje uit Enschede tóch equivalente tranentrekkers: “Het was inderdaad om te huilen!” Met deze mensen moeten we het dus doen de komende 4 (?) jaren. Citeer daarom letterlijk onze “Leidschendamse” premier: “Sjonge, sjonge sjonge! Werkelijk niet te geloven!”

Moet toegeven, dat ze in andere landen zelfs letterlijk onparlementair op de vuist gaan. Slaan ze elkaar boven op de bek. Klauteren ze over stoelen en schoppen ze elkaar waar ze elkaar kunnen raken. Zou dat iets voor ons zijn?

Wilders op de vuist met Timmermans? Jetten, die Baudet een extreemrechtse op zijn bekakte kaak verkoopt. Een catfight tussen twee giftige parlementaire wijfies. Van der Plas versus Sophie Hermans. Krabben, bijten, spugen, omdat Sophie het had over boerenbedrog. Wat je zeker overhoudt na hun gevecht? Een mestoverschot.

Weet u, de crux zit in het onderwerp “Asielbeleid”. Best eigenaardig. Want, terwijl allen naar de instroom van asielzoekers loeren speelt er zich een veel grotere crisis af. Het kwalijke belabberde doen en vooral het laten. Van wie?

Regering en parlement