BURGEMEESTER

Wij keken ooit geboeid naar de trilogie van ‘The Godfather’. Beelden, die onwrikbaar op ons netvlies zijn gebrand. De bloedende paardenkop in het bed van Corleones opponent. Onvergetelijk.

Rechter Giovanni Falcone werd in 1992 met auto opgeblazen op weg van het Siciliaanse stadje Capaci naar vliegveld van Palermo. Jaren later kwamen wij daar voorbij en bleek deze weerzinwekkende executie verworden tot toeristische attractie. Bus stopte, terwijl de gids zei: “U staat nu exact op de plaats, waar Falcone werd opgeblazen door explosieven in het rioolsysteem!”

We staarden ongemakkelijk naar een simpele asfaltweg. Niets bijzonders. Tóch wisten we goed wat zich hier afspeelde. Journaalbeelden van de krater kenden we. Ook maffia oorlogen met liquidaties. Ver weg allemaal.

Ja, toen! Afrekeningen, vergismoorden, explosies en geweldsdelicten vinden dagelijks (…) om ons heen plaats. Dagelijks, dus. Niet langer ‘de-ver-van-ons-bed-show’. Advocaten worden bedreigd en zelfs geliquideerd. Niemand is meer veilig. 

We hoeven niet naar Sicilië om ‘te ruiken’ aan de misdaad. De geur van ellende en dreigementen hangt om ons heen als dikke mist in de morgen. Sommigen ontkennen dit of sluiten zich daar angstig voor af. Kop in het zand gedrag.

Neem opgefokte tuig, dat een razzia hield in Amsterdam. Vreselijk. Beperk me nu tot een andere groep, de burgemeesters. Die blijken ook massaal bedreigd te worden. Via sociale media, maar ook in de persoonlijke leefomgeving. 

Burgemeesters worden geïntimideerd, lastig gevallen en soms zelfs fysiek. Idioten bijten hen toe, dat ze weten, waar de burgemeester woont en waar zijn of haar kinderen op school zitten of waar ze sporten. Werkelijk bij de beesten af en het is niet moeilijk te raden wie die beesten zijn. Driftige asociale leeghoofden.

Burgemeesters waren dé notabelen van dorp of stad. Rien van Nunen toonde ons in de jaren `60 fraai de statuur van burgemeester in de onvolprezen serie Swiebertje. Burgemeesters deden er toe. Hun rol is danig verbleekt. Gedeclasseerde autoriteit. Door onfatsoen en grof gedrag van lieden, die van boven uiterst kleinbehuisd zijn. 

Je hoeft het niet altijd eens te zijn met de burgemeester. Dat mag. Het is echter volslagen idioot, dat dit uitmondt in agressie, gescheld en zelfs lijfelijke treffen. Het anoniem (!) schelden en bedreigen via sociale media is de overtreffende trap van laf -en botheid, tegen zielig aan. Onaangepaste stumpers. Meurende holle vaten.

Van burgemeesters blijf je af. Zowel fysiek als met mondelinge bedreigingen. We hoeven helaas niet de grens over om geconfronteerd te worden met agressie tegen wie dan ook. Voor maffia praktijken hoeven we maar zogezegd ‘uit het raam te kijken’. Die constatering is angstig. Het sloop er in door oneindige tolerantie en zweverig goed praten.

Ook vanuit de politiek klinkt steeds vaker onbeschoftheid en brutaliteit. Op sportvelden, zelfs bij de vierde klasse onderbond gaat het mis. Oude Italiaanse maffia taferelen komen beslist niet dichterbij. Hoezo dat dan?

Ze zijn er al!