WITTE BONEN

Tijd van feest en bunkeren. Leuk, tóch? Over twee weken is alle commotie achter de rug en gaan we over tot de orde van de dag. Of toch effe niet?

Op 31 december precies 00:00 uur vliegen we elkaar om de hals en likken we ons 2025 in. Ook Leidschendam-Voorburg brult gezamenlijk: “Gelukkig nieuwjaar!” Mobieltjes maken overuren en we strompelen misselijk van de vette troep ons nest in. 

Gelukkig 2025! Niet! Moeten een overlevingspakket samenstellen. Ook geld tappen. Waarschuw maar. Als u op een ochtend de gordijnen opentrekt staat het samenraapsel van een Russisch-Koreaans leger voor uw deur met het kaartje: “De bezorgers van ellende wensen u een akelig 2025!”

Zo luidt het sinistere scenario. Ons opgediend door knappe koppen. Doe er niet lacherig over. Deskundigen kennen hun klassiekers en vertellen ons belerend: “Rond 1938 dachten we ook, dat we rustig konden gaan slapen!” Die zit, boem!

Wij hebben een kast waar diverse eetwaar in staat. Vermoed dat achterin verjaarde potjes en blikjes staan. Uit de tijd, dat mensen nog wél beschaafd dankbaar waren voor hun kerstpakket. Ontdek nu witte bonen in tomatensaus. Laat die reïncarnatie van Peppie en Kokkie maar komen. Vladimir en Kim met hun macabere koppies. Witte bonen in tomatensaus, ons kan niets gebeuren. 

Onze aardkloot is beland op een hellend vlak. Van alles gaat mis en er dreigen van verschillende kanten gevaren door psychopathische narcisten en gestoorde machtswellustelingen met het geweten van een leeggelopen fietsband. 

Natuurlijk komt onze VOC handelsgeest om de hoek kijken. Hijgende handelaren vertellen ons gretig, dat noodpakketten niet aan te slepen zijn. Herinner me begin corona toen heel Nederland wc papier insloeg alsof we massaal zouden moeten watertrappelen in de diarree. 

Er verschijnen zelfs lijstjes met noodzakelijke producten. Belangrijkste blijkt water. Daarna E.H.B.O. spullen en een zaklantaren. Kaarsen, ook nuttig. Gevriesdroogde maaltijden en contant geld voor het geval een of andere hackende wodka zuipende Rus, vanuit zijn zolderkamer in Vladivostok, ons geldnetwerk op hol laat slaan. 

Weet het allemaal niet, hoor. Niet naïef. Maar om nou morgen meteen naar de super te rennen gaat mij te ver. Opgefokte burgers kunnen vreselijk overdreven reageren. Die gaan met het schuim op de bek haastig naar de winkels voordat de schappen leeg zijn. Treurig, eigenlijk.

Of er oorlog komt weet ik niet. Niets lijkt meer onmogelijk, nu we omgeven worden door naar macht hunkerende idioten, die niets geven om een mensenleven. Dit soort barbaren is tot het ergste in staat. Toch maak ik pas op de plaats en haal gewoon een kerststol, appelflappen en wat oliebollen.

Tenslotte een gewetensvraagje. Uit welke hoek dreigt op dit specifieke moment het meeste gevaar? Vanuit Moskou of vanuit het aanstaande (verplichte) familiediner? Hoe dan ook, het gemeenschappelijke thema voor komende dagen luidt mondiaal hetzelfde. Wens u het volgende dus van harte.

Vrete…uh….sorry….vrede op aarde!