PESTEN

Pesten! Net buikloop. Te veel kinderen last van en altijd bloedirritant. Onuitroeibaar en gevaarlijk. Maakt levens al decennia kapot. 

Herinner me, dat leerlingen een pestprotocol moesten ondertekenen. Belofte niet te pesten. Waarschijnlijk het belachelijkste uit mijn werkzame leven. Verzonnen door stofjassen, die niets begrepen van de mogelijk heersende mores in een klaslokaal. Die inktkoelies dachten dat een ondertekend A4-tje pestgedrag zou tackelen. Zelden zoveel onkunde en naïviteit mogen aanschouwen. En wat heeft dát protocol geweldig geholpen, zég. (…)

Pesten kan voor een kind gruwelijk zijn. Aversie om naar school te gaan groeit met de dag. Angst, onveiligheid, verdriet. Slapeloze nachten. Fatale explosieve mix die gepeste kinderen onherstelbare littekens bezorgd. Dramatische ervaring die zich in het brein nestelt en van invloed kán zijn op verdere levensverloop.

Hordes pedagogische theorie-deskundigen leuterden oorzaken. Zweverig en mijlen verwijderd van de dagelijkse praktische realiteit. Kern van pestgedrag? Buiten kinderen, die met een aangeboren aandoening zijn geboren en derhalve behept zijn met oncontroleerbare driftbuien en een gemankeerd geweten, ligt de oorzaak vaak simpelweg thuis. Bij betreffende ouders ontbreekt het aan een solide opvoeding, waarbij hun kind van jongs af aan leert verantwoordelijkheid te nemen voor eigen gedrag. Deze ouders zouden een objectief oog moeten hebben voor de gedragingen van hun kind. Te veel opvoeders zijn nochtans blind voor hun wandaden. Iedereen kent dé moeder der machteloze ontkenningen: “Dat doet mijn kind niet!” 

Ouders moeten voldoende tijd maken voor hun kind(eren). Daarbij het goede voorbeeld geven en niet ordinair staan krijsen bij hun sportwedstrijden. Kritisch zijn als er klachten komen over hun zoon of dochter. Niet meteen in de verdediging schieten, maar er objectief aandacht aan besteden. Voor te veel ouders een moeilijk begaanbare weg. Het ‘blijf-af-van-mijn-kindje-syndroom’, verdringt te snel een bredere kijk op ontstane complicaties. Die bijziendheid staat vaak aan de basis van de ellende. Dat hún kind een klasgenoot dagelijks pest en vernedert, komt niet bij ze op. 

Daarnaast natuurlijk de rol van leerkrachten. Ook daar gaat het vaker mis. Pleit niet voor de ouderwetse autoritaire docent. (Hoewel?) Vele huidige leerkrachten hebben echter al heel veel moeite om les te geven, waarbij een klas de volle aandacht heeft.

Zoveel orde problemen ín de klas, dat veel leerkrachten nauwelijks overzien wat er zich buiten de lessen -in pauzes- afspeelt. Tuurlijk weten ze niet, wat er `s avonds digitaal voor hatelijks passeert. Op school zou een vakkundige leerkracht het wel moeten kunnen duiden. Leerkrachten zijn de opgeleide pedagogen, die de sfeer in de groep moeten aanvoelen om in te grijpen waar nodig. Streng, maar rechtvaardig! Ook naar betreffende ouders! Zonder knikkende knieën en angst. Onvoorwaardelijk gesteund door directie.

Ouders blijven echter dé verantwoordelijken voor het gedrag van hun kind. Niemand anders. Helaas kunnen aangesproken ouders daar vaak slecht tegen. Gevolg?

Die ouders krijgen er zelf
gloeiend de pest in!