FUN FAN

Ben niet van de dubio. Heb nooit schrijfangst over een onderwerp. Anders krijg je weeïge nietszeggende stukjes. Heb er een hekel aan. Dus, vooruit!

Rob de Nijs overleed. Niet verrassend. Zijn fysieke toestand was bekend. Rob hield het lang vol als zanger. Zwaaide jarenlang “dag, zuster Ursula” uit en had last van plaatselijke plensbuien, wat hij geërgerd verhaalde met: “Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam!” 

Goed, dat het niet lekte.

Rob had fans. Zangers en zangeressen genereren vaak bewonderaars. Zo oud als de weg naar Hamelen. Sorry, Rome. En dan speelt bij mij twijfel op. Fan zijn is oké. Vooral lekker doen. Maar kent extatisch idolaat gedrag leeftijdsgrenzen? 

Rob lag opgebaard in een gesloten kist. Fans mochten er langs defileren. Bloemetje in de hand en schuifelen maar. Laatste eer aan jouw topper. 

Maar juist hier word ik bevangen door een mix van argwaan en onderbuikgevoel.

Wil je er graag bij zijn? Roepen, dat je er ook geweest bent. Is één van de componenten toch niet een beetje verkapte sensatie? Iets van kijk mij eens bij de kist van Rob. Soort van ‘fun fan’. Fotootje voor het gebouw met Rob op het affiche. Waarom als volwassene zo`n foto maken? Voor op de schoorsteenmantel?

Marja uit Schiedam nam een hotelkamer.(…) Moest er perse bij zijn. Minuten verder komt Marja naar buiten: “Was buitengewoon emotioneel. Mocht helaas de bloemen niet zelf bij de kist leggen”. En dan openbaart Marja ons haar voornemen: “Ik sluit wéér achteraan en ga gewoon nogmaals!” Rob als hamsterweekaanbieding, twee voor de prijs van één.

Een Vlaamse vrouw veegt de tranen van haar gezicht en weet: “Het was afgrijselijk! Ik kan het niet in mijn kop krijgen, dat Rob er niet meer is!” 

Een volgende laat ons kennis maken met een hartverwarmende religieuze belijdenis: “Ik sloeg spontaan mijn armen om de schouders van een onbekende”. Om Rob nog even een goddelijke kracht toe te bedelen: “Ja, Rob verbroedert!”

Nog meer emoties. Er staat iemand luid te huilen en een derde schijnt dat allemaal te begrijpen: “Ik snap dat wel. Het voelt alsof je een familielid bent verloren!” (…) Waarna ze nog wel even een bonuspunt wil meepakken. Fluisterend: “Dít is rouw!”

Ook teleurstelling: “Ik kon de kist niet aanraken”. Dán komt Marja, die een tweede ronde liep naar buiten: “Nu is het écht afgesloten. Die tweede keer was echt nodig om te beseffen, dat Rob er niet meer is”. Vreemden nemen afscheid met een knuffel.

Spot ik? Een beetje. Ook bedenkingen. Jouw favoriete zanger is overleden, maar om je zo te laten gaan als volwassenen (“Wat was Rob voor u?” ”Álles!”) Tikkie gênant. Het is bij jezelf een mate van hysterie opwekken. Een gemoedstoestand, die past bij krijsende puberfans van K3. Wat Rob hiervan zou zeggen? Dit!

Houd het simpel,

 Zet een kaars voor je raam vannacht!