CLOONEY

Binnenkort 50 jaar getrouwd. Feest? Doe effe normaal, zég! Na een verkering (eng woord) van 5 jaren en pendelen tussen Amsterdam (zij) en Den Haag (ik).

Hebben mazzel met een hecht sociaal gezin en doorkruisten jarenlang ‘de hele wereld’. Tot nu voldoende gezond. Niets te klagen. Wel, dus. Techneuten stapelen donkere wolken boven ons hoofd. Depressie hangt in de lucht.

Robots gaan een grote rol spelen in ons bestaan. Zijn er al op bescheiden schaal. Industrieel nuttig. Vaker een overbodige noviteit, die slechts de ontwerper kietelt. Ons gemeentehuis had zo`n kunstkop rondrijden. Kwam dat apparaat met z`n tierelantijnen op je afrijden, terwijl ik dacht: “Lazer op, eng ding!”

Tijd staat echter niet stil. Robots zitten steeds voller met sensoren. In handen, voeten, hoofd en lichaam. Ze reageren alsmaar beter. Ze kunnen knuffelen en aaien. Vroeger kochten hijgende hobbyisten een opblaaspop bij Easy Toys. Die liep echter even snel leeg als menig huwelijk.

Las artikel, dat robots nu ‘serieus business’ zijn. Grote woorden. Neem ‘maatje’, die gebruikt wordt door mensen met dementie, autisme of verstandelijke beperking. Daar kun je niets op tegen hebben. Scoort, dus vooral doen.

Sensoren kunnen veel. Dat laten ontwerpers ons weten. Ze kunnen nostalgische liedjes zingen, herinneren aan medicijninname en op verzoek dansjes doen. Je kunt hem zelfs meenemen in een buikdrager als baby. Tegen mijn vrouw: “Als ik zo ver ben, spuitje graag!” 

Techniek stop je niet. Hoeft ook niet. Maar u kent me. Er zijn grenzen. In wezen zijn bepaalde robots vaak een indicatie dat onze maatschappij ergens ontspoorde. Menselijke hulp vol affectie en compassie wordt nu vervangen door ‘een geprogrammeerd ding met draadjes’. Soms toepasselijk, maar in wezen een uiting van humane armoede.

Onze maatschappij is niet langer ingericht op het sociaal opvangen van hen die dat behoeven. De tsunami aan babyboomers is onbezonnen vooruit geschoven. “Na ons de zondvloed”, dachten politici jarenlang. Er werden geen voorzorgsmaatregelen getroffen en de afbraak van verzorgingshuizen bleek een catastrofale blunder. 

Vaders én moeders werken. Hypotheek moet betaald worden. Gezin moet draaien. Geen tijd voor mantelzorg. Beroep van verzorgenden voor ouderen werd onaantrekkelijk gemaakt door doorgeslagen administratie en totáál overbodige managers.

Resulterend in een schrijnend onoplosbaar tekort aan menselijke (!) hulp. Robots moeten dat vacuüm vullen. Soms nuttig, maar in wezen een aanklacht voor hen, die het zo ver hebben laten komen. Onze samenleving was er één van warme solidariteit. Binnenkort van kille algoritmen en steriele processors.

Geloof het of niet. Mijn vrouw kan nu zelfs een robot laten modelleren naar het uiterlijk van George Clooney (vandaar klonen?). Wat moet ze dan nog met mij na 50 jaren ploeteren en funest afnemend man-zijn? Er is zelfs een robot, die - ik citeer - scheten kan laten. Dat is wel weer nuttig. Hoezo? 

Omdat deze mensonwaardige ontwikkeling stinkt!