SPROOKJE

Er was eens. Zo beginnen alle sprookjes. Prima, mij best. Maar, wát was er dan? Er was eens een visioen om ‘een-over-de-top-winkelcentrum’ te bouwen. Gingen politici eens onbevangen over klessebessen. Babbeltje zus, babbeltje zo. Ideetjes vlogen over tafel. Kopje koffie erbij met het passende koekje, kletsmajoors. Infrastructuur Leidschendam-Voorburg leent zich niet voor zo`n ‘Dubai-project’. Nergens voldoende ruimte voor zo`n hersenspinsel. Toch brainstormen, verder leuteren. Tweede kop koffie, terwijl de babbelaars rond gingen. Treffend. 

Sprookjes dreigen echter vaak slecht te eindigen. Hans en Grietje werden bijna prooi door de kannibaalse trekjes van een dement oud wijf. Sneeuwwitje de dupe van een zwaar criminele draaideurstiefmoeder en junkie Doornroosje prikte zich, waardoor het hele land in coma raakte. Dit laatste sprookje herhaalde zich later. Niet Doornroosje liet zich in coma prikken, maar ónze lokale politiek. Die vielen in een halfslaap en bleken onmachtig om het megalomane plan in passende proporties te plaatsen en verkeerstechnisch te doorgronden.

Er waren ook nog vastgoedfoppers. Bij hen stroomt geen bloed door de aderen, maar poen. Hun hele habitus is gericht op het snel vermenigvuldigen van hun vermogen. Zij vonden in politiek Leidschendam-Voorburg dé ideale pittende Doornroosjes. Ze predikten betoverende perspectieven en utopische panorama`s. Onze comateuze politici lieten zich kinderlijk meevoeren door de gehaaide kletsmeiers. En zo liepen de door ons politiek gekozenen achter de onroerend goedgoden aan als kinderen achter de rattenvanger van Hamelen.

Burgers werden jarenlang voorgelogen met mooie praatjes, valse beloftes en onmogelijke oplossingen. Ons werden sprookjes verkocht als waarheid en doorwrochte oplossingen voor ontstane lokale (verkeers)narigheid. Dagelijkse realiteit? Er veranderde niets wezenlijks. Niets! Tientallen verantwoordelijken kwamen via media aan het woord. Handelsreizigers in gebakken lucht. Winkelcentrum past letterlijk niet. Omgeving leent zich er niet voor en de planologen logen. Lokale politici waren uit op eeuwige roem en trapten in de hen voorgeschotelde sprookjes. Wensdenken, kortzichtigheid en onkunde streden om de zege. 

Er was eens! Nee, er ís nu een rapport van de Raad van State over ingeleverd bestemmingsplan. Afgekeurd! Halfbakken onderbouwd. Gemeenteraad heeft (alweer) onvoldoende onderzocht of de verkeerssituatie rond winkelcentrum en aanrijroutes nog als aanvaardbaar kunnen worden beschouwd. Elke burger met een normaal stel hersens weet: Komt nóóit goed. Kan niet, lukt niet met dit wegennetwerk. Wie dat hardop ontkent, gelooft nog in sprookjes. Bleef steken in de kleutertijd of heeft de studie ‘Ikke lekker naïef ‘met succes afgerond. Samen met die bespottelijke kabelbaanmafkezen.

Er was eens een baan als lokale politicus, die ingevuld werd door kundige, scherpzinnige en rationele individuen. Dat blijkt anno nu, met de huidige onmetelijk geflopte kennis over de infrastructuur, een akelig sprookje. Ophouden met liegen over verkeersdrukte, spreek de waarheid: “Sorry, we zagen het totáál verkeerd!” Voorlopig krijgt Voorburg-Leidschendam een eigen sprookje. Welke?

‘Niemand weet, niemand weet, dat ik jokkebrokje heet!’