HO,STOP!

Nederland is bezaaid met camera`s. Geen overbodige luxe. Te veel knettergekken. Vrijwel niemand kan ongezien van A naar B. U roept: “Daar was ik helemaal niet!” Antwoord, dat u krijgt, luidt: “Kijk, daar loopt u!” 

Naarden, voormalige vestigingsstad. Met dubbele stadswallen, vestinggracht en stadspoorten. Nutteloos in de tijd van drones. Nu blijkt heel Nederland een vesting. Overal worden we gevolgd. Vaak onmerkbaar, soms opzichtig. Uiteindelijke doel? Onze veiligheid.

En zo kwam onze dochter van haar nachtdienst in WZH Schoorwijck. Nachtdiensten zijn vaak pittig. Je draagt de verantwoordelijkheid en moet zelf wel wakker blijven. Onze dochter draait meestal goed mee en is die shift na 26 jaren wel gewend. 

Zij loopt door de Zaagmolenstraat naar haar appartement op het ‘nieuwe’ Damplein. Een gang, die ze al duizenden keren maakte. 

Beetje duf van de nachtdienst komt ze daar aan. Een zegen als je drie minuten lopen van je werk woont. Nooit file, nooit reistijd. Lekker!

Zij ziet een auto staan. Weet precies van wie die auto is. Van haar overbuurman bij wie ze, vanaf haar keukenraam thuis, recht naar binnen kijkt. Ze wonen precies tegenover elkaar. Boeit haar verder niets, is het gewend.

Ze pakt haar mobiel om te kijken hoe laat het precies is. Dan stopt ze haar mobiel weg en pakt de huissleutel. “Ho, stop”, hoort ze plots achter zich, “mag ik u wat vragen?” Nou lijkt het mij, dat hij dit net al gedaan heeft, tóch? Onze dochter schrikt en kijkt om. 

Man in burger naast een motor. Zo vroeg! Onze dochter is een rustig bescheiden meisje met de genen van haar moeder en niet die van mij of zeker niet van haar broer. Ze kijkt de man wantrouwend aan. Die vervolgt: “Maakte u een foto van die auto daar?” Onze dochter begint te blozen en stamelt: “Nee, niet!”

Verhoor gaat door. Hij vraagt om haar rijbewijs. Heeft ze niet, ligt boven. Hij blijft om haar identiteit vragen. Toont ondertussen wel zijn politie id. 

Onze dochter herpakt zich: “Kom net van mijn nachtdienst en woon hier!” Toont ook nog haar zuster-kleding. “Op welk nummer dan”, gaat Baantjer verder. Zij noemt het huisnummer.

Eind goed, al goed? Nee! Hij wil de laatste foto op haar mobiel zien. Hij mag blij zijn, dat hij niet met mij of onze zoon te maken had. 

Onze dochter is té bescheiden om te sneren: “Wat is dit voor achterlijk gedoe. Ben bekaf. Doe effe normaal, Sherlock!” Hij is eindelijk tevreden, ze wordt niet gearresteerd.

Klopt, ze woont recht tegenover Dick Schoof (“Hij staat in de keuken, pap”). Kijkt zo naar binnen. Het interesseert haar totáál niets. Ook zijn dienstauto niet. 

Ze vertelt ons opgewonden bovenstaand tafereel en verwacht enige verontwaardiging. Dat werkt bij de Lampings niet zo. Dus hoort ze iets anders. Kon niet missen.

Hoe laat is ‘Opsporing Verzocht?’