BAKKEN

Winkelen is niet mijn hobby. Wil wel eten en drinken. Mijn vrouw bezit geen rijbewijs, geen fiets, slechts mij. Voor haar behelpen. Ik sjouw en rijd. Voor haar heb ik de metamorfose ondergaan van geinige gozer type Italiaan tot pakezel type Sahara.

Zo gaat dit al ruim 50 jaren. Twee of drie keer per week boodschappen doen. Hang ik lusteloos over het winkelwagentje en wacht op mijn vrouw met aangeleverde inkopen. Vervolgens hanteer ik routineus de handscanner. Ingespeeld duo. Snip en Snap, Laurel en Hardy. Zoiets, dan. 

De detailhandel herkent mijn type. Slaafse stakkers, die door eega`s gedwongen worden om te participeren in de delicate keuze tussen appelmoes of appelcompote? A-merk of huismerk, milde of grove mosterd? Geen wereldproblemen op Alaska-niveau, maar toch. Moet met haar meedenken, terwijl ik stiekem vind: “Zoek het uit, meid!” Dus slijm ik met 2 liter speeksel op mijn kin: “Appelcompote, lekker, hoi, hoi!” Ze laat het er gelaten bij. 

Die detailhandel-maffia heeft voor stumpers, zoals ik, iets geniepigs beraamt. Hoe grijp je mannen bij de strot? Wat werkt als ijzersterke magneet op die lijdende voorwerpen? Hoe maak je bovenal van lijdende voorwerpen een meewerkend voorwerp? Brainstormen op CEO-niveau.

Eureka! De grootgrutters kruipen nu onder onze huid. Of je wilt of niet. Zelfs bij mij. Ben normaal zo nuchter als een stoeptegel. Laat me zelden meeslepen met rage of hype. Mij krijg je écht niet gek! Aldi, Dirk, Hoogvliet c.s. lukt het nu toch.

Bakken, jazeker, dé bakken. Vaak achterin een zaak. Bakken met allerlei troep. Restpartijen en overbodige prulletjes met Aziatische ‘made in’-signatuur. Wekelijks wat anders. Dan struinen velen langs de bakken met vaak totaal nutteloze dingetjes, die je tóch weer vaak verleiden.

Ook ik val. Terwijl mijn vrouw haar lijstje afwerkt weet ze, dat ik alvast achterin langs de bakken slenter. Zij is broodnuchter en trapt nergens in. Ik wel! “Kijk”, zeg ik dan tegen mijn gearriveerde vrouw, “geinig toch zo`n lampje in de tuin?”

Zij ziet dat anders. Ze bekijkt zo`n lampje en komt dan met een vrouw-eigen uitleg: “Kan niets zijn voor dat geld!” Vrouwen, soms dan….!! Wil ik iets goedkoops, dan is het bagger. Iets duurders, dan is het te prijzig of overbodig. Gezonder om niet bij die bakken met haar te bakkeleien.

Die bakken zijn een psychologische valstrik. Gooi een stoot troep in wat bakken en graaien maar. De truc doorzie ik echt wel. Dat je denkt: “Ach, voor die prijs. Als het niks is, ook goed!” Chinese AliExpress psychologie in de Hollandse polder. 

Heel, heel soms vindt zelfs mijn vrouw iets -enigszins- de moeite waard. Dan ga ik twijfelen. Vindt ze dit prulletje écht nodig of wil ze mij tevreden stellen. Als een jengelend kind, dat zoet wordt gehouden met een ijsje. 

Weet het niet. Die bakken blijven mij iedere week weer trekken. Even er langs, dat werk. Je weet maar nooit, tóch? Mijn vrouw maakt er geen issue van. Mijn kinderachtige kijk -en koopgedrag moet toch altijd langs de ballotagecommissie van haar goedkeuring. Dus weet ik het heus wel. Wat ik weet?

Dat ik bij haar moeilijk
aan de bak kom!