WATJES

We zijn een volk van mistroostige watjes. Kudde softies. Decembermaand legt het allemaal bloot. Spiernaakt, zelfs.

Kotsmisselijk van die weeïge traditionele familiediners op tv. Vreetfestijnen, die de supers ons door de strot douwen. Geacteerde would-be familiebijeenkomsten die geforceerde intimiteit en huiselijkheid moeten uitstralen. 

Gelardeerd met guitige opa`s en suikerzoet glunderende oma`s, die in volle adoratie naar hun kleinkinderen blikken. Quasi gezelligheid opgedirkt met die Jumbo lullo en diarree opwekkende hamster Harry en knuffels Siepie en Takkie van de concurrentie. 

Uiterlijke schijn, valse in elkaar geflanste taferelen. Zoet in de overtreffende trap. Zelfs een olijke opa die voor zijn kleindochter de verlichte straat in het donker zet. Wicht heeft namelijk last van prikkels. Weet zeker dat er iemand in die straat gezegd zou hebben: “Deze lampjes kosten een hoop poen. Sodemieter lekker op met je achterlijke afstandsbediening!” 

Watjes, dat zijn we. Nu melden zich weer lieden, die iets te verklaren hebben over ons verlangen naar lichtjes in december. Onvoorstelbaar. U gelooft me niet, maar er worden een geluksexpert, een psycholoog en een geluksprofessor opgevoerd. Voor alle duidelijkheid, voor die paar weekjes met van die psychedelische knipperlampjes dus.

Of we ondertussen allemaal tegen de lamp gelopen zijn. Geluksexpert, psycholoog en geluksprofessor. Waarschijnlijk de drie wijzen uit het oosten. Zoiets kun je als weldenkend mens toch onmogelijk serieus nemen. Kom op, zég! 

Wat ze te melden hebben? Dit: “Lichtjes vertellen ons, dat we weer in december zijn beland. Met herinneringen aan vroeger. De geborgenheid, de warmte. Ook de geur van kaarsen is een trigger naar het verleden”. Sorry, even tussendoor zielenprikkers, de kaarsen zijn vervangen voor theelichtjes op batterij, die om de twee dagen leeg zijn. Kostenpost en ergernis eerste klas.

Wat kwijlen de professor en experts nog meer? We houden van collectieve feestelijkheden en versieren graag ons huis om te tonen, dat we er moeite voor doen. Tuurlijk! Ons huis is ook een tikkie versierd met allerhande van zolder gehaalde troep en lichtjes. Dat heeft niets te maken met het statement van de geluksprofessor, maar uitsluitend met de psychische dwang van mijn vrouw. 

Ook deze nonsens. Licht doet ons denken aan de oertijd. Licht verdreef gevaarlijke roofdieren. Licht biedt ons veiligheid. Deskundigen denken dus dat wij een stuk kalkoen opvreten en tegelijkertijd denken: “Oh, oh, wat zitten we er veilig bij, zég! De kalkoen overigens niet.

Op deze kletspraat zijn ze afgestudeerd. Waarom moet toch altijd alles verklaard worden? Het is zó simpel allemaal. Supers en detailhandel willen verdienen. Tuincentra dito. Prima, begrijpelijk. Maar, doe nou niet of we een stel achterlijke bakkies zijn met deze zoetsappige reclames die slechts zorgen voor overtollig brandend maagzuur, waar Rennies dan weer wél beter van wordt.

Want de beelden zijn zo snoezig (…), de realiteit vaak anders. Wat menig disgenoot écht denkt?

Schiet op met die Viennetta ijstaart. Wil naar huis!