Voorburgsche Societeit

Het 100-jarige bestaan van de Voorburgsche Societeit werd maar mager gevierd. Dat had niet direct te maken met het oorlogsjaar 1941 waarin de honderd jaar werd vol gemaakt, maar eerder met het nog weinige aantal leden.

Aflevering 250

Wie heeft er ooit gehoord van de Voorburgsche Societeit ook wel ‘Gezelligheid’ geheten en zijn lange bestaan? In 1840 vonden enkele vooraanstaande Voorburgse mannen dat het tijd werd om een eigen clubje op te richten van gelijkgezinden. Een heuse ‘herensocieteit’ waarin contacten konden worden gelegd en onderhouden met de fine fleur van het Voorburgse dorp. Fabrikanten, industriëlen, welgestelden en bestuurders begonnen een eigen deftige sociëteit voor hun vertier, maar ook om ongestoord samen te komen voor zakelijke belangen.

In 1782 was de Haagse sociëteit ‘De Witte’ de Voorburgse nieuwkomer al voorgegaan. Het was duidelijk voor het groeiend aantal Voorburgse notabelen dat ook zij in hun eigen Voorburg gezellig samen wilden zijn. De afstand naar Den Haag (waar veel Voorburgers werkten) was bezwaarlijk of wellicht was hun cultuur niet geheel dezelfde.

Van de bijeenkomst van dit elitaire genootschap is weinig meer bekend. Weinig geschriften, geen ledenlijsten. In 1926 lezen we voor het eerst een berichtje in de krant over de sociëteit, namelijk bij het overlijden van bankier W. Boyen, directeur van het bijkantoor Feyenoord van de Rotterdamsche Bankvereniging en woonachtig te Voorburg. De meeste leden waren bij het laatste afscheid aanwezig.

In 1933 was het weer eens echt winter en de schaatsen werden uit het vet gehaald. Een grootse tocht door Zuid-Holland werd georganiseerd. Een traject van 60 km, dat de leden in 7 ½ uur dienden af te leggen. Een rit door het fraaie Hollandse landschap vanaf de Haagse ijsclub en vervolgens via de Schenk naar Warmond, via de Does naar Weipoort en Zoetermeer, naar Nieuwkoop en Nootdorp en uiteindelijk via de Molensloot naar Voorburg. De prijsuitreiking vond plaats bij de Voorburgsche sociëteit in de Franse Kerkstraat. De sociëteit stond op de plek waar nu de Albert Heijn is gevestigd.

De katholieke notaris Bequin was de man die de club naar buiten toe vertegenwoordigde. In de jaren ‘30 komen we hem regelmatig tegen. Hij vertegenwoordigde zijn chique sociëteit met verve en bij iedere uitvaart was hij aanwezig om enkele lovende woorden te spreken. Tijdens het 100-jarige feestje stond voorzitter mr. Auguste Marie Rudolphe Bequin (1871-1945) zelf in de schijnwerpers. Inmiddels bijna 25 jaar notaris en een half mensenleven lid van de Voorburgsche Societeit. Hij verhaalde over het deftige clubgebouw op de hoek van de Parkweg en de Fransche Kerkstraat. Allemaal afgebroken. Er was daar zelfs een kegelbaan. Bequin overleefde de oorlog niet en van zijn Societeit was ook weinig meer over. Zijn er wellicht lezers die via hun ouders verhalen hebben gehoord over deze eliteclub?