VERKEERSREGELAARS

Circa 10% van de volwassenen bezocht afgelopen 12 maanden een psycholoog, psychiater of psychotherapeut. Eén op de vier werkende jongeren (!) is mentaal opgebrand. Officiële cijfers. 

Bij Ikea moeten ze snel een nieuwe therapeutische divan ontwerpen. De zogenaamde ‘Jag är ganska störd-divan’.Vertaald: ‘Ik ben behoorlijk gestoord-divan’. Slechts een ideetje. Doe er wat mee, Bjorn of Lasse.

Velen blijken van de leg. Reden? Vaak de gejaagde samenleving. Presteren, presteren en nog meer presteren. Opgejut door prestatiegerichte managers. Leidinggevenden, die beoordeeld worden op de door zijn of haar personeel geleverde kwantiteit. Kwaliteit? Tweede plaats. (..)

Brengt me op verkeersregelaars. Bij mijn huis is een rotonde. Momenteel kleine werkzaamheden. Het fietspad was daardoor afgesloten. Met een veiligheidshekje. Achter dat hekje stond een man, dé verkeersregelaar! Toen wij rond 10 uur boodschappen gingen doen stond hij er al. Handen in de zak, blik op nul, starend in het peilloos verre niets. Uur later passeerden we hem weer met de auto. Dito beeld, of we een bezoek brachten aan Madame Tussauds. Toen overviel me de gedachte, dat deze man een geluksvogel was. Een klavertje vier knakker. Deze man zou nóóit van zijn leven eindigen op de Zweedse ; Jag är ganska störd-divan;  bij een zielenknijper. Deze man staat daar effe lekker onbezorgd te wezen. Waar zie je dat nog?

Deze verkeersregelaar en collega`s hebben geen ellenlange vergaderingen. Geen studiedagen, waar duizend dingen worden afgesproken en waar nooit iets van terecht gaat komen. Verkeersregelaars gaan niet op kostbare en volslagen nutteloze teambuilding-uitjes. Zij zeggen: “Even oversteken!” Dat, dus. 

In onze knellende maatschappij, waar velen struikelen over té hoge ambities en onhaalbare doelen, is de verkeersregelaar dé winnaar. Hij wordt `ochtends wakker door wekker of volle blaas. Niet tien keer per nacht door buikpijn over de nakende dag met wéér die zeikerige incapabele afdelingschef. De verkeersregelaar smeert zijn lunch en vult de thermoskan met koffie. Niemand, die hem gaat lastig vallen. Hoogstens een van boven klein behuisde aso. (“Hoezo afstappen? Is dit jouw weg, dan?”) Zit ons land vol mee. De verkeersregelaar rijdt naar zijn plek achter een veiligheidshekje of naast wat pionnen. Zijn privé oase tussen al die hoge kantoren met opgewonden prestatiegerichte landgenoten. Hij houdt het simpel: “Parkeerplaats vol. Fijne dag!”

Hij hoeft nooit zwaar te vergaderen. Nooit te notuleren of notulen te lezen. De verkeersregelaar leerde wat theorie en praktijk, haalde zijn papiertje na de opleiding “Verkeersregelaar”. (“Gefeliciteerd, Toon! Je hebt `m!”) Klaar voor zijn taak. Nauwelijks een functioneringsgesprek. Hoogstens een gesprekje over verbeterpunten. Chef: “Bij een stopteken moet je arm iets verder omhoog!” Dat werk.

Ben gek op verkeersregelaars. Heerlijk ontspannen, geen stress en al helemaal geen divan. Staan meestal ontspannen om zich heen te kijken. Soms hangend over een veiligheidshekje. Relaxed, omringd door een hectische wereld. Jaloers op. Moeten wél af en toe bewegen. Waarom?

Omdat rust roest!