Na 43 jaar voor de klas neemt juf Jessie afscheid van basisschool

Leidschendam-Voorburg - Na ruim veertig jaar in het basisonderwijs sluit Jessie deze week voor de laatste keer de deur van haar klas. Generaties kinderen uit Leidschendam-Voorburg kregen van haar les. Met veel plezier, een speelse aanpak en oprechte aandacht voor ieder kind kijkt zij terug op een loopbaan vol mooie herinneringen.

Door Inge Koot

Dat Jessie uiteindelijk in het onderwijs terecht zou komen, leek misschien vanzelfsprekend. Haar beide ouders waren gymnastiekleerkracht. “Mijn moeder moest stoppen toen ze kinderen kreeg. Dat ging in die tijd zo. Maar ze liep al snel tegen de muren op en ging weer aan de slag op de Casimirschool in Voorburg. Ik ben eigenlijk opgegroeid in de gymzaal. Na school liep ik daarheen en bleef ik totdat mijn moeder klaar was met werken.”

Toch wist Jessie na het Huygens Lyceum nog niet welke opleiding zij wilde volgen. „Mijn moeder adviseerde mij de Pedagogische Academie te doen. “Daar kun je alle kanten mee op’, zei ze. Tijdens mijn eerste stageweek ontdekte ik meteen hoe leuk ik het vond. Ik was een verlegen meisje, maar merkte dat ik heel goed met kinderen om kon gaan.”

Omscholing

Toen zij haar diploma behaalde, waren banen in het onderwijs schaars. “Ik meldde mij voor een uitkering en het eerste wat mij werd gevraagd was of ik al aan omscholing had gedacht. Ik had net vijf dagen mijn diploma. Dat was natuurlijk geen optie.”

Via een Haagse invalpool stond Jessie twee jaar lang op verschillende scholen voor de klas. „Elke ochtend moest ik om acht uur bellen om te horen waar ik die dag naartoe mocht.” Ook de Casimirschool in Voorburg bood haar tijdelijk een eigen klas. „Dat vond ik geweldig, maar helaas was daar geen vaste baan beschikbaar.”

Die vaste baan vond zij uiteindelijk op de Van Lodensteijnschool in Voorburg-Noord, dit werd de Corbuloschool en heet nu basisschool De Parachute. “Ik begon als manusje-van-alles, maar stond al snel voor de klas.” Na de invoering van het basisonderwijs in 1985 gaf zij les aan alle groepen. “Ik heb alles gedaan, maar uiteindelijk lag mijn hart toch het meest bij de midden- en onderbouw.”

Jessie heeft 33 jaar met veel plezier op De Parachute gewerkt, maar was toe aan een nieuwe uitdaging. Die nieuwe uitdaging vond zij op basisschool Essesteijn, waar zij het de afgelopen acht jaar erg naar haar zin had. “Ik kwam, na jaren groep 3, bij de kleuters terecht en ontdekte dat ik dat ook weer ontzettend leuk vond.”

De beslissing om te stoppen viel haar niet gemakkelijk. “Ik ben nu 64 jaar. Nadat ik veertig dienstjaren had bereikt, nam ik mij voor om elk jaar opnieuw te bekijken of ik nog door wilde gaan. Ik merk nu dat het werk mij meer energie kost. Na een schooldag ben ik ‘s avonds echt moe. En twee maanden geleden is mijn eerste kleinkind geboren. Daar wil ik ook graag tijd voor maken.”

Met warme gevoelens kijkt Jessie terug op haar carrière. Natuurlijk veranderde het onderwijs in al die jaren flink. “Niet alle ontwikkelingen vond ik prettig. Ik heb altijd graag op een speelse manier lesgegeven en ben dat ook altijd blijven doen.”

Beloning

De mooiste beloning? Die komt vaak jaren later. “Als oud-leerlingen en ouders mij aanspreken en vertellen dat ze goed terecht zijn gekomen en met plezier terugdenken aan hun schooltijd, dan raakt mij dat. Daar doe je het uiteindelijk voor.”

Vandaag, woensdag 15 juli, sloot Jessie voor de laatste keer de deur van haar klas. Helemaal stilzitten gaat ze niet. “Ik wil meer sporten, lezen, puzzelen en afspreken met vriendinnen. En natuurlijk genieten van mijn kleinkind. Misschien doe ik in de toekomst nog eens een ziektevervanging, maar voorlopig houd ik de boot nog even af.”

Wat haar in haar laatste schoolweek te wachten stond, wist zij nog niet. “Iedereen doet heel geheimzinnig”, zegt ze lachend. “Ik laat het maar over me heen komen.”