HERHALING

Zal ik iets stouts doen? Oud stukje inleveren? Met gedateerde tekst. Hetzelfde als na zomervakanties 2021 en 2022. Merkt niemand. Lekker snel klaar. 

Herhalingen? Voorbeeldje. De zorg ontbeert wéér duizenden handen. Met dezelfde aversie tegen de bulk administratief werk. Dit belemmert het cruciale contact met cliënten. Daarbij lopen op “niveau van managers” nog te veel types rond, die allemaal hun plasje over het beleid willen doen. Hoop gezeik en geld verspillende last. In de wetenschap van talloos naderende zorgouderen. Natuurlijk traditiegetrouw het schrijnend te kort aan leerkrachten. Erger dan afgelopen jaren. Dezelfde argumenten en “oplossingen”. Regelingen, die dús niets corrigeren en onze geroemde kennismaatschappij volledig begint uit te hollen.

In Den Haag gaan nu zelfs gemeenteambtenaren (!) hulp bieden in de klas. Voor de leek een nobel streven. Voor de kenners natuurlijk van de gekke. Dit hoort niet, klaar! Alle tegenargumenten ten spijt, het blijft een keuze uit frustrerende armoede. Er is geen kind cognitief bij gebaat. Zoethouders als opvulling voor schrijnende les hiaten.

De vaak onbehaaglijke samenleving met al zijn complicaties gilt om vakbekwame lesgevers. Docenten, die daar intensief (!) voor zijn opgeleid. Die jaren lang stage liepen en talrijke lesvoorbereidingen dienden te schrijven. Die als student fouten maakten en die door ervaren leerkrachten gewezen werden op hun goede en foute handelen. 

De huidige mondige kinderen hebben een leerkracht met natuurlijk overwicht nodig. Met humor en een natuurlijke aanleg om zijn of haar kennis over te brengen aan leerlingen. Kennisoverdracht in een daar voor geschikte ambiance. Rekening houdend met de persoonlijkheid en kennen en kunnen van iedere individuele leerling. Dat lukt alleen met pure specialisten en niet met uit nood aangeboorde vrijwilligers. Optisch, vol goede bedoelingen. Didactisch, een gemaskeerd drama.

Nu luidt het adagium, “beter iets dan niets”. Credo, dat meer dan perfect de armoedige conditie van het huidige onderwijs aantoont. Máár……gelukkig is daar Pieter Omtzigt! Tenminste als ik de media mag geloven. De Messias uit Overijssel daalde neer. Gerestaureerde Binnenhof wordt het nieuwe Lourdes. Haagse Plein? Sint-Pietersplein. 

Bedevaartsplaats, waar zorgmedewerkers en leerkrachten heen trekken om het grote wonder zelf te aanschouwen. Caroline van der Plas zagen ze nou niet direct als dé plaatsvervangster van de zich openbarende Maria Magdalena. Nee, dan Sint Pieter. Pieter doet politiek Den Haag beven. Ze zaten echt niet te wachten op dit Twentse orakel. Daar zien ze als een berg tegenop. Sint Pietersberg. Flauwe grap, ik weet het.

Blinde adoratie explodeerde. Prietpraat tv-programma’s knielden devoot. Mensen op straat ontliepen nauwelijks de microfoons. Niemand, helemaal niemand kent nu nog de ware plannen van heilig verklaarde Pieter. Toch graag hun gefundeerde mening. En zo passeert in beeld de doorsnee Nederlander. Met perfect onderbouwde bespiegelingen. 

Burger: “Ik geloof wel in hem”.

Journalist: “Waarom dan precies?

Burger: “Nou, gewoon….uhh….gewoon!”