DUURZAAM, BAH!

Ben met alles matig. Nooit gerookt en drink al decennia geen alcohol. Slechts op een terrasje in een ver bloedheet land wil ik wel een tapje pakken. Twee, hoogstens.

Snoep haast niets en gebak bij zeer hoge uitzondering. Door latente dreiging diabetes 2. Of ik dus een saai type ben? Mogen anderen bepalen. Ze denken maar een eind weg. Heb zowel fysiek als verstandelijk nergens last van. 

Leef langs de medische meetlat. Bezit een ongekend hoog discipline niveau. Er zijn slechts drie onderdelen uit het voedselaanbod, die ik nóóit laat staan. Zeer oude kaas, die meer dan een jaar gerijpt is. Daarbij vaak vis en tenslotte vlees.

Laat nou dat vlees in een vrije val beland zijn. Nog even en dan wordt mijn laatste culinair pleziertje ook afgepakt. 

Schrok van geruchten. Kan genieten van een malse biefstuk. Uit de pan en niet uit een printer.

Vlees uit de printer. Klinkt meer dan walgelijk. Mijn schrijven kan uit een printer komen of een recept voor mijn vrouw. Maak er kopietjes mee of etiketten. Allemaal makkelijk en prima. Maar om nou een biefstuk uit een printer op mijn bord te krijgen. Bah, bah!

Snap heus wel, dat het niet de printer is, die ik thuis heb staan. Ben niet achterlijk. Het gaat om ‘een 3d-geprinte plantaardige ossenhaas’. 

Een vleesvervanger uit onder meer soja, kokos en -daar komt ie- bietenbloed. Heb helemaal geen trek in zo`n derderangs stuk ‘weet-ik-veel-hoe-ik-dit-wanproduct-moet-noemen’!

Moeten nou echt alle leuke, lekkere zaken uit ons leven worden verbannen? Is het nou werkelijk nodig om bij iedere hap die je neemt een waarschuwend vingertje te ontwaren? 

Of er iemand op je schouders meekijkt wat jij in je strot douwt. Donder lekker op en laat mij eten, wil je.

Weet best waar het om draait. Elke hap moet tegenwoordig langs de voedseljury. Panel van vreetnerds, die de laatste geneugten van ons leven willen kapen. Ons eten komt binnenkort niet meer uit een dampende keuken met een zwetende chef-kok. 

Op het bord ligt dan het product uit een onduidelijk apparaat. De chef-kok wordt vervangen door een slome duikelaar, die slechts op een knopje hoeft te drukken. Chef-kok: “Heb je het bietenbloed al bijgevuld?”

Waardeloos. Krijg trouwens extreem de gloeiende pest aan het woordje duurzaam. Betekenis van duurzaam luidt: ‘blijvend, permanent’. Alles dient met een sausje van duurzaamheid te worden overgoten. 

Permanent, behalve mijn in roomboter gebakken biefstuk! Die rolt uit een installatie. Afkomstig uit een ongezonde fabriekshal in Zuid-China. Duurzaam, krijg ik inmiddels het leplazarus van. 

Duurzaam is ons leven nooit. Niets is blijvend of permanent. Zeker niet een lekker stukje vlees. Ben zeer ongerust over huidige culinaire ontwikkelingen of verminking daarvan. Vroeger zei de ober: “Doorgebakken of medium?” En binnenkort dan?

“Uit de printer of koekenpan?”