JAN WÁS HEM!

Vorige week stond in `t Krantje een rouwadvertentie. Jan Klein was overleden. Kende Jan al jaren. Uiterst sympathieke, rustige man. Elk bericht van overlijden is bijzonder. Deze rouwadvertentie had tóch iets speciaals. 

In de linkerbovenhoek stond de mijter van Sinterklaas, inclusief staf. Voor menigeen een vraagteken. Zeker niet voor de ‘echte’ dorpsgenoten. Jan Klein en Sinterklaas. Decennia een onverbrekelijke alliantie.

Daterend uit de tijd, dat Sinterklaas en zijn Zwarte Pieten géén nationaal discussiepunt waren. Gewoon een kinderfeest gevierd werd. Zonder Kamervragen en voetnoten. Met een wijkagent die gemoedelijk de kinderen welkom heette. Kinderfeestje zonder ME met wapenstok en schilden.

Jan wás jarenlang de Sint. Deed Jan Klein op prachtige statige wijze. Hij speelde niet de Sint, Jan wás hem! Rond 5 december was het ook, dat onze paden elkaar jaarlijks kruisten. Jarenlang haalde ik de Sint bij de Petrus en Pauluskerk binnen. Samen met de burgemeester. Maakte vier burgemeesters mee. Zo lang, dus. 

Jan en ik waren goed op elkaar ingespeeld. Bij gezellige voorbereidingen met een groepje ervaren vrijwilligers maakten we plannen. En terwijl die fantastische vrijwilligers honderden zakjes met snoep vulden kwam Jan de avond voor de intocht bij ons thuis. Voor een laatste check.

Geinige herinneringen. Onze kinderen geloofden allang niet meer. Dat was het ook niet. Het feit echter, dat hier in ónze huiskamer de Sint zat, waar ze bij de sluis jarenlang naar hadden gekeken, bleek toch nog tikkie onwennig. Zie onze dochter nog met een blik vol argwaan.
Bij die intochten werd het steeds drukker en gevaarlijker langs het water. Zeker toen Leidschenveen zich meldde. Té druk bij de kerk en aan de overkant. De duizenden kinderen met hun ouders stonden langs de Leidsekade tót richting de Star. Die zagen weinig. Jan en ondergetekende bedachten daar een trucje voor.

Ik liet Jan met stoomboot door de sluis komen en rechtdoor varen richting Leiden. Vervolgens riep ik de duizenden kinderen op om Sint terug te gillen, omdat hij zogenaamd te ver was gevaren. Dat lukte en voordat hij keerde hadden alle kinderen langs de Leidsekade tóch nog de Sint van dichtbij gezien. Truc geslaagd.

Als Jan dan van de stoomboot stapte gaven we elkaar een knipoog en nam de burgemeester het over. Dit ritueel herhaalde zich jaar na jaar. 

Hoewel het dus steeds drukker werd - en langs de Vliet daardoor ook zorgelijker - was Jan als Sint een daverend succes. Jan straalde Sint uit. Voor de kinderen geen twijfel. Daar staat hij. In levende lijve!

Soms kwamen we Jan en zijn vrouw nog tegen. Eén blik was voldoende. Mooie tijden en fraaie herinneringen. 

Hoe u en ik, namens tienduizenden kinderen en hun dankbare ouders, afscheid kunnen nemen van de man, die hen onvergetelijke kindermomenten bezorgde? Natuurlijk met een overbekend toepasselijk (sinterklaas)liedje. 

“Dag Sinterklaasje, dáag, dáag,
luister naar ons afscheidslied!”