Bekend maakt bemind

Leidschendam-Voorburg - Gehandicapten worden in hun dagelijks leven te vaak geconfronteerd met onnodige obstakels. Bijvoorbeeld deelscooters op de stoep, afvalcontainers die in de weg staan en losse stoeptegels. Veel mensen beseffen niet hoe eenvoudig zulke problemen zijn te voorkomen. Daarom voert het Platform Gehandicapten Leidschendam-Voorburg (PGLV) in 2025 de bewustwordingscampagne ‘Geef ons Ruimte. Bedankt!’ Elke maand wordt een specifiek knelpunt belicht en laten we zien hoe burgers, bedrijven en gemeentebestuurders en -medewerkers knelpunten kunnen oplossen. 

Door Willem Bertels

Vrijwilligers zijn essentieel voor het Platform Gehandicapten. Zij verdienen het om aan u, beste lezer, te worden voorgesteld. Ditmaal zetten we Utku Canko in de spotlights. Utku kreeg in januari 2002, hij was net 22 geworden, een ernstig auto-ongeluk. Drie borstwervels werden verbrijzeld, waardoor hij vanaf zijn 4e borstwervel tot en met zijn tenen helemaal niets meer voelt en ook helemaal niets meer kan aansturen. Met andere woorden: Utku is volledig rolstoelgebonden. 

Na zijn operatie – er zijn twee ijzeren pinnen op zijn wervelkolom gezet – is Utku drie weken in coma gehouden. Toen hij wakker werd, wist hij aanvankelijk niet waar hij was. Hij probeerde uit zijn bed te klimmen maar dat lukte natuurlijk niet. Hij schreeuwde het uit van pijn. Tijdens de revalidatie legde hij zich erbij neer dat hij gehandicapt was. Hij had alle vertrouwen in de technologische ontwikkeling. Hij verwachtte dat hij binnen niet al te lange tijd weer zou kunnen lopen. Helaas bleek die hoop tevergeefs.

Lichaam en geest
Utku’s revalidatie duurde ongeveer een jaar en binnen de kortste keren was hij, ondanks zijn verlamming, weer 100 procent actief: “Ik ben iemand die altijd aan staat. Ik wil maximaal presteren, ik wil van betekenis zijn. Ik had geen andere keuze dan mijn lot te accepteren en te vertrouwen in de toekomst. Pas drie jaar geleden werd ik ontzettend boos. Plotseling drong het tot me door, dat mijn lichaam en geest te ver uit elkaar liggen en dat het nooit meer goed zou komen. En pas toen schakelde ik een tandje terug.”

Gelukkig is Utku nog wel vrijwilliger bij het Platform en dat al zo’n 15 jaar. Waarom eigenlijk? “Na mijn revalidatie heb ik een tijdje als vrijwilliger gezorgd voor jonge honden die worden getraind als hulphond. Ik kwam erachter, dat honden niks weten en alles moeten leren. En ineens viel bij mij het kwartje: hetzelfde geldt voor mensen! Daarom ben ik lid geworden van de werkgroep Schoolvoorlichting van het Platform – en natuurlijk ook om weer actief te zijn. Elke maand geven we een workshop op een basisschool voor leerlingen van groep 8. Daarin laten we ze ervaren hoe het is om blind te zijn of doof of motorisch gehandicapt. De kinderen zijn altijd heel erg onder de indruk. Ik weet zeker dat ze daardoor later in hun leven meer rekening zullen houden met mensen met een handicap.”

“Bovendien”, voegt Utku daaraan toe, “als kinderen aan den lijve meemaken, dat wij gewoon mensen zijn waarmee je kunt praten en lachen, als ze zien dat wij heel creatief en inventief zijn en dat wij allerlei oplossingen verzinnen om in het dagelijks leven te kunnen functioneren, dan stijgt hun respect”. 

Wilt u ook graag iets betekenen voor de samenleving? Het platform is op zoek naar mensen (met of zonder handicap) voor verschillende taken. Kijk op platformgehandicaptenlv.nl/word-vrijwilliger/.