HOCKEY SORES

Bij normaal functionerende gezinnen zijn kinderen voor ouders het belangrijkst. Kinderen veranderen je leven. Vanaf hun allereerste: “Kiekeboe, hier ben ik dan!”

Buiten intens geluk krijg je er gratis onvermijdelijke zorgen bij. Niets is meer onbevangen. Momenten van opperste blijdschap en ogenblikken van bezorgdheid. Ouders wensen continu dat plussen het winnen van minnen.

Zij hopen, dat hun kind gezond blijft en gelukkig wordt. Dát vormt de basis van hun opvoeding. Kroost begeleiden naar zelfstandigheid en sociaal functionerende persoonlijkheden. Geluk van het kind nastreven hoort de leidende factor te zijn. Hoort! Maar, ja?

De hockeywereld staat bekend om onberispelijk gedrag. Nette mensen, sommigen vleugje kakkineus. Prima, doe je ding. Nu plots hockey sores, die zelfs het 8 uur journaal haalde. Als tweede item. Vóór Oekraïne en bosbranden. Wat smeult er dan bij de hockey? 

Er meldden zich ouders, die ontevreden zijn met de positie van hun telg bij de teamindeling voor nieuwe seizoen. Dat de - in hún ogen - supergetalenteerde nazaat te laag is ingedeeld (nooit te hoog!). Zelfs ouders, die met een dossier van 7 kantjes opdraven om de tegenvallende plaatsing met bewijs aan te vechten. Als ík de aangesprokene was van die huilebalken zou ik vilein sneren: “Stick er in!”

Gebekte ouders, die de competentie bezitten om gevat uit de hoek te komen. Ouders, die hun communicatieve vaardigheden misbruiken om hun gelijk te halen. Blunder! Norm is dat je gelijk van derden dient te krijgen en nooit zelf opgefokt jouw gelijk moet halen.

Zelfde tweespalt bij schooladviezen. Ouders eisen een hoger niveau. Ook al bewijzen cijfers en objectief oordeel van een schoolteam anders. In bijna 40 jaren adviseren hoorde ik ontelbare malen het misplaatste en door valse hoop onderbouwde: “Hij kan het toch proberen?”

Alsof hun kind een wetenschappelijk experiment is. Zowel bij hockey als op school en uiteraard bij meerdere sporten staat het geluk van sommige kinderen niet langer centraal. Het zijn juist hun ouders, die gebaseerd op (vaak) onredelijke feiten genoegdoening eisen. Niet voor het welzijn van hun kind, maar veelal uitsluitend voor eigen ego. 

Er bestaan ouders die met hun roekeloze gevatheid denken dat kinderen daar gelukkiger van worden. Pedagogische miskleun. Als hun kroost het tenslotte niet redt op een te hoge school of in een te hoog gegrepen team, wordt het gaandeweg doodongelukkig. Alleen omdat pa en ma het blind forceerden. Lichtelijk gechargeerd is dit geestelijke kindermishandeling. Kind met buikpijn: “Ik vind school niet leuk!” of “Ik wil niet naar trainen!” Notoire alarmfase voor ouders!

Nu zelfs hockey sores. Tuurlijk kan er altijd sprake zijn van een dubieuze indeling. Praat er volwassen over. Maak er geen oorlogstribunaal van. Sommige ouders zetten zo zelf hun kind buitenspel. Rode kaart voor hen. Vroeger werden hockeyers soms balletjes genoemd. Type geaffecteerde corpsballen. Achterhaald, echter niet voor die pedante klaagouders. Wat die dan wel zijn? 

Straf-ballen!