VOORLEZEN

Pakweg 15 jaren met pensioen. Mag ik dan nog mijn muil opentrekken over voormalig werk? Maling aan. Met circa 40 jaren leservaring laat ik me door niemand de mond snoeren. Nooit!

Nog volledig bij de tijd. Daarbij ga ik me helemaal niet verontschuldigen. Ben gekke Gerrit niet. Ervaring, hét sleutelwoord. Door en door geroutineerd. Talloze verschillende ‘kinder-milieu-categorieën’ meegemaakt. Vandaar het volgende!

Opnieuw vond een staatssecretaris het wiel uit. Ongeneeslijk Haags virus. Schooljaar is net begonnen. Lees -en schrijfachterstanden zijn ondertussen schrikbarend opgelopen. Daarbij is de totale taalvaardigheid aangeland op een bedenkelijk niveau. Nu moeten ouders en grootouders meer gaan voorlezen. Dat kunnen ze -letterlijke woorden staatssecretaris van Tielen- het niveau opkrikken. Met dat voorlezen kunnen zij ‘een wereld van verschil maken’, ijlt Tielen infantiel. En zo iemand moet garant staan voor een hoger niveau. Mijn hemel, wat een armoe aan professionele visie.

Niets tegen voorlezen. Best gezellig. Maar áls een bewindsvrouw de illusie koestert, dat dít het landelijk leesniveau zal verhogen, dan is dat pijnlijk en bovenal een diskwalificatie van haar eigen vakmanschap en inzicht. Opnieuw gaat een verantwoordelijk bewindspersoon klakkeloos ‘een vanachter-het-bureau-ideetje’ omdopen tot eureka moment. Gefeliciteerd, u bent de zoveelste.

Zal simpelweg vertellen waar de oplossing wél ligt. Alles, maar dan ook alles draait om de kwaliteit van de leerkrachten. Hebben zij gezond gezag en dús orde. Kunnen ze een werkbaar en voor kinderen van verschillende niveaus aantrekkelijke duidelijke structuren in hun groep realiseren? 

Zijn leerkrachten daarbij zélf kwalitatief voldoende ‘op de hoogte’ van de te geven stof, die zij aanbieden? Kunnen ze die verdiepen? Klinkt vreemd, maar er zijn genoeg artikelen verschenen over het zéér bedenkelijk taal -en rekenniveau van Pabo leerlingen, die zelfs moeite hebben met groep 8 basisschoolstof.

Wanneer een leerkracht niet de didactische gave bezit om kennis en vaardigheden effectief over te dragen aan zijn of haar leerlingen, is er sprake van een rampzalige achterstand. En daar schort het niet zelden aan. Lessen worden steeds vaker ingevuld (lees: paniekerig ópgevuld) door aanwezige stagiaires en zijinstromers, waarvan velen de broodnodige basiskennis en didaktiek missen. Onderdelen, die bij de klassieke kweekschool -en Pa studenten met de paplepel werden ingegoten. 

Als je hoort, dat het vliegtuig waarin je zit wordt bestuurd door een ongediplomeerde invalkracht, stap je snel uit. Evenzo als je geopereerd dreigt te worden door een snuffel stagiair. Allemaal logisch! In het onderwijs mag (gechargeerd) iedereen, die tot tien kan tellen les geven. En dat kost kwaliteit. 

Tel daarbij op de periodieke veranderingen van de Willy Wortels op het ministerie en administratieve rompslomp. Uiteraard zijn er ook bekwame leerkrachten. Zij kunnen echter zelden de hiaten, die onbekwame teamleden veroorzaken nauwelijks adequaat opvullen. 

De staatssecretaris gooit een steen in de vijver. Zo vaak dit soort nonsens gehoord. Vandaar dit stukje. Wat ik eigenlijk doe? U raadt het.

Uit de school klappen.