VERTROUWEN

Over ónze lokale politici. Zo de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. Volgende. Durf te vertrouwen, want wie niet durft te verliezen, kan ook niets winnen. Synoniemen van vertrouwen? Deze; bouwen, hopen, steunen en wensen.

Nóg geen stadsbestuur. Partijen hanteren hun eigen meetlat. Resulterend in wederzijds wantrouwen en formatieronden hebben meer meurende ‘ik-ben-weg-sporen’ nagelaten dan we vinden in een volgescheten babyluier.

Interesseert het u iets? Wanneer u een feitelijke stemmer bent zal u zich toch wezenloos ergeren aan zoveel rigiditeit en kruideniersmentaliteit. “Kom stemmen”, werd er door partijen gekrijst. Daar hebben kiezers nu wel een passend antwoord op: “Stop dat gezeik en doe wat!”

Alles draait om Vlietland. Blijkt bij onderhandelingen steeds opnieuw dé bottleneck. Knelpunt dat oplossingen voor alle voortslepende problemen danig dwars zit. Ongegeneerd laat ‘de politiek’ ons in de steek. Vertrouwen wordt geschaad en het gevoel van stilstand en stuurloosheid vergroot. Gefeliciteerd! 

Terug naar synoniemen uit eerste alinea. Bouwen! Er wórdt figuurlijk niets gebouwd. Is er slechts sprake van afbraak. Sloop van geloven in politici met hun opgefokte beloftes.

Volgende synoniem, steunen. Die steun valt ook totaal weg. Geen burger wil steun verlenen aan partijen, die te beroerd zijn om wat water in de wijn te doen om de gemeente bestuurbaar te houden. Het bestuur past nu slechts op de winkel en dat brengt ons op het volgende synoniem van vertrouwen, wensen. 

Burgers wensen bestuurders, die een brede deskundige visie hebben. Die een totaalbeeld van mogelijkheden voor zich zien. Niet partijen, die halsstarrig verzuipen in hun eigen gecreëerde gelijk. Schaamteloos en onachtzaam tegenover de burgers, die op solide beleid hoopten.

En wéér worden er (dure?) informateurs bijgesleept, omdat onze politici zelf onmacht uitstoten. Die informateurs hadden een uitstekend advies. Heel verrassend en spitsvondig. Komt ie: “Begin met praten over Vlietland!” Wil mezelf niet op de borst kloppen, maar daar hadden ze mij ook voor kunnen bellen. Nog goedkoper ook, vermoed ik.

Eerlijk, deze hele exercitie is dieptreurig en getuigt van zekere minachting voor de burgers. Burgers, die wel grotere problemen zien dan een stukkie groen. Confronterend en hilarisch is wel de tekst op de gemeentesite over de taken van de gemeenteraad.

Ik citeer:  ’De gemeenteraad is het hoogste bestuur van de gemeente. De raad besluit over het beleid van de gemeente en controleert of het beleid goed wordt uitgevoerd’. Fraaie zinnen, die dus logisch de prangende vraag oproepen: “Welk beleid dan precies?”  Om iets te controleren moet je wel eerst ‘iets’ doen. 

Nu al maanden sprake van recalcitrante obstructie. Lintjes doorknippen, prijsjes uitreiken. Allemaal prachtig om popiejopie in de krant te komen. Neem die stadsbrunch. Lekker, maar wat wil zo`n brunch de facto uitdragen? Dat lokale politici symbolisch zoete broodjes bakken en partijen zich niet koppig de kaas van het brood laten eten. En wat rest ons burgers?

Dat wij nergens meer
brood in zien!