‘Eeuwig assistent’ Yorick Boon per direct hoofdtrainer MMO Hoogmade

Leidschendam - De geboren Leidschendammer Yorick Boon (42) is exact 12,5 jaar 2e elftal/assistent-trainer - ‘een ernstig onderschatte functie, want de 15 spelers van het 2e elftal zijn belangrijker dan de eerste 11 van het 1e elftal. Als 9 spelers uitvallen heb je anders verder niks!’. Hij was het 6 jaar bij Stompwijk’92 en 6,5 jaar bij ROAC in Rijpwetering. Vanaf Nieuwjaarsdag is hij hoofdtrainer bij MMO in Hoogmade. De middag voor Kerst sprak Het Krantje met hem.

Het gezin Boon – vader, moeder, zoon Yorick (1) – verhuisde in 1981 van een flat op de Stolberglaan naar een nieuwbouw eengezinswoning in Stompwijk, waar Yorick later nog een broertje en een zusje kreeg. “In de F-jeugd begon ik bij toeval met voetballen. Een aantal jongens uit mijn buurt, nog steeds een hechte vriendengroep, ging voetballen bij Stompwijkse Boys. Het team was incompleet en vroeg mij erbij. Als mijn zwemlessen goed bleven gaan vonden mijn ouders dat goed.” Zijn laatste 2 jeugdjaren voetbalde Yorick in RKAVV JO19-2. “Als voetbalteam ging de vriendengroep uiteen. Sommigen stopten, enkelen stapten over naar andere clubs of gingen anders sporten.

Na RKAVV stopte Yorick met voetballen. “Ik werkte inmiddels bij AktieSport in Leidsenhage en zag het niet zo zitten om na het werk op mijn Puchie eerst naar Stompwijk terug en vervolgens ’s avonds weer naar Leidschendam te rijden om te gaan trainen. Stompwijk’92 vroeg me voor selectievoetbal, maar dat heb ik niet gedaan.” 

Yorick haalde zijn rijbewijs en ging daarnaast bij Loonbedrijf P. van Leeuwen in Stompwijk werken. “En veel stappen natuurlijk. In de kroeg werd ik overgehaald om in Stompwijk’92 7 te komen voetballen. Doordeweeks en op zaterdag werken en op zondag lekker voetballen. Dat stoppen duurde maar een halfjaar. In de jeugd voetbalde ik vooral voorin, bij RKAVV op het middenveld, en in het 7e ben ik weer in de voorhoede gaan spelen. Ik ben linksbenig, was klein voor mijn leeftijd en heel snel. Scoren deed ik aan de lopende band. Ieder seizoen sloten we af met een boottocht. Geweldig! Het leuke van dat team was dat er oudere en jonge mannen in samenspeelden. Dat zie je tegenwoordig niet meer zo veel.” 

Op zijn 22e stopte Yorick definitief met voetballen. “Ik woonde inmiddels met mijn toenmalige vriendin op de Keyzerlaan in Leidschendam. Het voetballen in Stompwijk deed ik er heel graag bij, maar ik verdraaide mijn rechterknie in korte tijd twee keer.” De ernst van zijn kwetsuur werd aanvankelijk onderkend. “De eerste keer stond ik na 8 weken weer op het veld. De tweede keer had ik eerst zelf niet door hoe en wat er gebeurde. De kruisbanden bleken afgescheurd en mijn meniscus was kapot. De operatie leek geslaagd en ik ging weer revalideren. In de sportschool verstevigde ik de spieren om mijn knie heen. Totdat ik niet veel later bij het instappen in mijn auto een enorme pijnscheut in mijn hele rechterbeen voelde, waarop ik direct weer contact met de behandelend arts opnam. Er volgde opnieuw een operatie. In een particuliere kliniek naast het Rotterdamse vliegveld Zestienhoven werden spieren vanuit mijn hamstrings naar mijn knie verplaatst en werd mijn meniscus opgeschoond. Dat ging goed en ik wilde natuurlijk weer voetballen, maar 40% van het kraakbeen in de rechterknie was weg. Een operatie om mijn onderbeen korter te maken wilde ik niet. Gezond zijn is belangrijker.” 

Eigenwijs als hij is probeerde hij het natuurlijk wel. “Een paar keer tijdens het jaarlijkse ZZ-zaalvoetbaltoernooi in het dorp, dat volgende week zaterdag weer begint, en van de zomer nog tijdens de familievoetbaldag. Na een paar stappen wist ik eigenlijk wel dat het helemaal niet goed voor me is natuurlijk.”

Inmiddels is Yorick uitvoerder bij Huiser Cultuurtechniek in Warmond. “Die loopbaan is vergelijkbaar met mijn trainersloopbaan. Daar ben ik ook gewoon ingerold en voor gevraagd. Ik begon er als kraanmachinist, werd assistent-uitvoerder, deed mijn opleiding, en werd uitvoerder. Niet zo één die alleen maar plant, maar als het nodig is ook nog met zijn poten in de klei staat. We zijn deze periode bezig met de aanleg van 6 kilometer stadsverwarmingsbuizen tussen Delft en Den Haag. Een flinke klus waar ‘all hands on deck’ voor nodig zijn. Dan merk ik dat wel aan mijn benen ja.” 

Trainer worden zat nooit in de planning. “In Café De Nieuwe Vaart in Stompwijk, die nu anders heet, is die begonnen. Johan van der Meer, die jarenlang elftalleider bij Stompwijk’92 was, vroeg me of ik assistent-trainer wilde worden. Tot dan toe was ik coach van Stompwijk’92 Zaal 1 en vlagger bij het vriendenteam waarvan ik voetballer was. Toen is het pas gaan leven. Het 1e jaar heb ik meegelopen bij 2e elftal- en O23-trainer Nico van der Salm en het 2e jaar mocht ik bij hoofdtrainer Ron de Roode stagelopen. Ik haalde dat jaar mijn UEFA-C diploma, omdat ik als ik ergens aan begin ook mijn papieren wil halen. Net als bij Huiser.”

Zes seizoenen, waarvan 4 op eigen benen, was Yorick er assistent-trainer, waarvan anderhalf seizoen als interim-hoofdtrainer. “Met Rob van Benten verving ik de zieke Ted van Berkel. Hij had kanker. Met hem had ik een hechte band. In de periode dat hij ziek werd en zich volledig ging richten op herstel stierf mijn moeder aan een longembolie. ‘Ik krijg een 2e kans, die je moeder niet kreeg’, zei hij. Het was een emotionele tijd. Sven en Lars werden ook geboren. Mijn moeder heeft haar kleinkinderen gelukkig nog even meegemaakt.”

Van alle hoofdtrainers in zijn loopbaan stak Yorick wat op. “Ted stond altijd voor zijn mensen en met een warm hart naar zijn spelers toe. Hij kon meedogenloos maar opbouwend hard zijn. We zeiden tegen elkaar wat we vonden ook al liepen de meningen soms uiteen. Het 2e seizoen kwam hij vrijwel niet meer naar de club. Een jaar later overleed hij.” Eerder leerde hij ook van Ron de Roode. “Ron stond nuchter, realistisch en eenvoudig in het leven, wat ik van een ex-profvoetballer een prettige bijkomstigheid vind. Zijn trainingen waren allemaal in partijvormen. Hij kon ook uit zijn stekker gaan als hij ontevreden was. Kortom een Leidse Hagenees met een grote mond maar een klein hartje. Hij overleed helaas dit jaar; óók aan kanker.”

Na 6,5 seizoen 2e elftaltrainer bij ROAC in Rijpwetering wordt Yorick hoofdtrainer. “We waren al rond voor 2023-2024, totdat zaterdagclub MMO vrijkwam. Ik had al 3x in het contract laten opnemen dat ik weg kon als ik hoofdtrainer kon worden. ROAC is een echte dorpsclub. Daar houd ik van. Ik kon tussentijds een keer naar SEV om 2e elftaltrainer te worden en ik heb ook eens bij Stompwijk’92 gesolliciteerd als hoofdtrainer. Dit seizoen trainde ik ook 1x per week de Vrouwen 1 elftal en een enkele keer de JO19-1. Daar heb ik veel positieve feedback op gekregen. Via de club haalde ik mijn UEFA-B diploma. Daar spreekt veel waardering uit. Die heb ik ook voor de club. Men moedigde me zelfs aan te solliciteren.” 

MMO was ooit derdeklasser. Net als Stompwijk’92. “De club staat nu bovenaan in 5A. Ik kan dus alleen maar falen. MMO is een ‘social life’ dorpsclub met een rijke supportersschare, die ook mee naar uitwedstrijden gaat. Ik heb er zin in.” 

En Stompwijk’92 dan? “Natuurlijk wil ik daar hoofdtrainer worden. Onze 2 zoons spelen in de JO08. Ik ken er veel mensen, maar niet de vriendschap maar het eerlijke verhaal moet uitmaken of je iemand aanneemt of niet. Vergeet je trouwens mijn vriendin Bauke niet te noemen? Zij stelt me in staat om trainer te zijn. Met 2 opgroeiende kinderen is dat soms best lastig. Alle lof en liefde voor haar! Zo, nu ga ik pannenkoeken bakken.”