ROUW

Laatste keer. Voetbal. Pakweg 480 woorden. Meer niet. En daarna? Niets meer. Té ruim overvoerd.

Lekker negatief doen, omdat ik voetbal haat? Fout! Ben inderdaad niet het type, dat in een oranje shirtje loopt met daaronder een paar opgeblazen kunsttieten. Ga zéker nooit van links naar rechts en brul niet straalbezopen in journaalmicrofoons. 

Geen liefhebber? U moest eens weten hoe vaak ik Cruyff zag voetballen in de Meer. Tot in Wembley 1971 en Dortmund 1974 aan toe. Zag Messi in Camp Nou en Ronaldo en Modric in Madrid toen ze beiden voor Real Madrid speelden. Mbappé in Parijs. Zag ontelbare wedstrijden op allerhoogste niveau. 

Dat is het dus niet. Kijk nu heerlijk onderuitgezakt in mijn eentje. Mijn vrouw interesseert zich evenveel voor voetbal als ik voor vegetarisch eten. Nul, dus. Geen zin meer om vice versa in files te staan naar een stadion. Klaar mee. 

Verbaas me wel. Nederland verliest. Kan gebeuren. Bal is rond, u kent dat wel. Maar dan! Zijn we nu helemaal belazerd of zit het in mij? Lees in de media over rouwverwerking. Nogmaals, rouwverwerking. Omdat een voetbalwedstrijdje is verloren. Rouw-ver-wer-king!

Er wordt -u gelooft het niet- een heuse rouwtherapeute bijgesleept. Nog even voor alle duidelijkheid. Het gaat hier niet om een laf projectiel op een kinderziekenhuis in Gaza. Het behelst een halve finale van een voetbaltoernooi. Maling, dáár is Inge Bos, rouwtherapeute.

Zijn we nou echt gek geworden? Inge Bos bezit rouwkennis. Zij weet, dat rouw hoort bij verlies van dierbaren. Maar evenzo bij verlies van een voetbalwedstrijd. (…) Zij: “Je voelt het meteen in je hart, buik, keel!” Om te vervolgen: “Je krijgt meteen een lichamelijke reactie en vervolgens komt er een rouwreactie. Die verschilt per persoon. Bij de een is dat boosheid, bij de ander verdriet of ontkenning. Het besef, dat het feest niet doorgaat van iemand die in extase is en helemaal in de wedstrijd zit, wekt een rouwreactie op.”

Daar word ik dus onpasselijk van. Enige teleurstelling, oké. Kwestie van jammer dan. Dat is het wel zo`n beetje. Zal toch niet zo zijn, dat ik daar een rouwtherapeute voor moet consulteren. Ga fietsen, man! Dit laatste zegt mijn ziektekostenverzekering overigens ook.

Klaar met al die nonsens? Nee! Ze beweert: “Weliswaar is het verlies van een dierbare een diepere emotie, maar adviezen hoe ermee om te gaan zijn vergelijkbaar. (Pardon?) “Bied geen weerstand tegen het gevoel”, adviseert rouwtherapeute Bos. “De reactie is er, laat het er zijn. Gaat ook weer weg, daar kun je vertrouwen op hebben.” 

Dit over een voetbalwedstrijdje, zucht!

Kotsmisselijk van. Een verloren halve finale. Vergelijken met de dood van een dierbare. Waar gaat die waanzin over? Haar laatste advies. Krop het niet op. Praat erover. Thuis, op je werk. Dat gaat bij mij niet, tutje. Met geen mogelijkheid. Waarom dan niet, ze hebben toch verloren? Praat, praat! Lúkt niet. Waarom niet?

Omdat die kletskoek me sprakeloos maakt!