MARTIJN

In Maassluis woont verstandelijk beperkte Martijn van 41 jaar. Autistisch met het denkvermogen van – pakweg - een 8-jarige. Doet niemand kwaad. 

Martijn wordt stelselmatig gepest door kinderen van 8 tot 16 jaar. Tot onmetelijk verdriet van de machteloze ouders. Zij lijden, want het geestelijk kapot treiteren van je kind raakt iedere gezond denkende ouder recht in het hart. Waarbij kinderen met beperkingen op zich al levenslang diepe zorgen geven (“Hoe gaat het als we er niet meer zijn?”).

Vader van Martijn noemt pesten een maatschappelijk probleem en smeekt de omgeving om Martijn te helpen. Buiten het overlijden van een kind is weinig erger dan het zien wegkwijnen van jouw kind door toedoen van genadeloos en onopgevoed gajes. 

In groepsverband, want als enkeling zijn het zelf zielige sukkeltjes.

Martijns ouders zijn óp. Bereikten de grens van hun incasseringsvermogen. Smeken om hulp. Martijns onmacht doet ze ongelooflijk pijn. Door Martijns verdriet en het ongrijpbare van de pesterijen. Je kunt niet een etmaal lang op je kind passen.

Martijn kán zich niet verweren, is droevig slachtoffer en bezit niet de geestelijke en fysieke potentie om zich passend te verweren. Hartverscheurende constatering. Pesters zijn roofdieren. Voelen intuïtief aan, dat ‘er wat te halen valt’. Dit getuigt van een armzalig gebrek aan sociaal inlevingsvermogen om het onvermogen van hun slachtoffer op de correcte merites in te schatten. 

Was Martijn een sterke jongen met normaal denkvermogen geweest, dan hadden de lafbekken het niet in hun hoofd gehaald hem een haar te krenken. Dé signatuur van hun lafheid. 

“Ach, het zijn nog kinderen!”, klinkt dan. Walg als voormalig “pedagoog” van deze loze kreten. Het zijn deze gangbare lankmoedige en misplaatste opvattingen, die de basis vormen van dit monsterlijk gedrag. Zo belden ze misselijk aan met de vraag: “Mag ik hier wonen, ben ook een mongool?”

Natuurlijk zijn de hersens bij pesters in ontwikkeling. Overzien niet het gevolg van hun laffe misdragingen. Beseffen nauwelijks wat ze slachtoffer en ouders aandoen. Hun gesar een gezin kapot maakt. Gebroken door onmacht en het geleidelijk aan diggelen zien gaan van hun ontroostbare en onbegrepen telg. Pesters beseffen echter wél dondersgoed wie de zwakkeren zijn! (…).

Het is die eeuwig softe verzoenende toon van vele – professionele - betrokkenen, die er mede voor zorgt, dat er aan de huidige landelijke neerwaartse negatieve pest-spiraal geen einde komt. 

Geestelijk en fysiek treiteren wordt steeds erger, dát zijn de realistische feiten. Wie dat ontkent, leeft in een eigen universum en heeft het contact met onze zorgmaatschappij compleet verloren.

Dat ouders van pesters schuld treft is evident. Zij zijn (mede) verantwoordelijk voor gedragingen van hun kind. Natuurlijk kunnen ouders niet alles zien en horen. Het is echter dé absolute hoofdtaak van ouders om hun kinderen een solide basis mee te geven om zich humaan te gedragen. Tegenover een ieder.

En Martijn. 

Uit Maassluis!