VINGERTJE

Heb tijdens mijn werkzame leven aan honderden vergaderingen deelgenomen. Beroepshalve, maar ook in verschillende organisaties en op uitnodiging. Hield er ábsoluut niet van.

Ooit zei Philips-directeur Cor Boonstra, dat vergaderingen eigenlijk nooit langer dan een half uur moesten duren. Daarna verslapte de concentratie en was het batig saldo een zwak aftreksel van wat het feitelijk had moeten zijn. Helemaal mee eens!

Vergaderen is niet ingewikkeld. Toch blijkt, dat het vaak misloopt. Klassiek lokaal voorbeeld blijft de onsterfelijke Mall-narigheid. Tijdens oriënterende vergaderingen stak er niemand zijn of haar vingertje op met de meest logische vraag: “Is dat logistiek wel de goede plaats?”

Angst of onkunde? We zullen het nooit weten. Wel een vermoeden. Afgelopen jaren werden we geconfronteerd met de mededeling vanuit de overheid, dat we in 2030 nog slechts een elektrische auto mogen kopen. Benzine auto`s worden in de ban gedaan.

Was er nou niemand tijdens de vele vergaderingen, die het vingertje opstak en prevelde: “Dat kán toch helemaal niet! Er moeten zeker eerst nog 1,5 miljoen oplaadpunten komen en het netwerk is al overvol!” Men keek elkaar wellicht wat glazig aan en dát wezenloos staren bleek het hoogst haalbare.

Ongelooflijke miskleun. Ondoordacht, onnozel en dwaas. Natuurlijk moest onze overheid dit achterlijke plan loslaten. Deze afgang voltrok zich eigenlijk in alle stilte. Weet niet waarom, maar de vraag blijft. Waarom zagen hele betrokken ministeries met duizenden ambtenaren en verschillende bewindslieden niet in, dat dit plan een dwaze utopie zou zijn? 

En nu? Ze hebben er nog steeds niet van geleerd. De vingertjes bleven ook de afgelopen weken weer angstvallig naar beneden. Schijtlijsters, bang voor hun baantje? Ingedutte vergaderingen en comateuze rendez-vous. Minister wist het zeker. We gaan in 2030 aan de energieverslindende warmtepomp.

Daar was over vergaderd, gebrainstormd. Ideeën werden gespuid. Maar was er nou op dat hele ministerie met al die teammanagers, beleidsbepalers, klankbordgroepen, afdelingshoofden, communicatieadviseurs en data-analisten niemand, die het vingertje opstak en opperde: “Dat gaat niet. Netwerk is eivol met nu al enorme onoverbrugbare wachtlijsten!”

Was er nou geen personeelslid of aanverwante betrokkenen, die het vingertje opstak om te melden, dat de aanschaf voor heel veel burgers niet te behappen is. Zelfs onmogelijk met de verminderde koopkracht, benzine- en gasprijzen en een verhoogd eigen risico. Dat het een waardeloos plan was, is en blijft. Zie zo`n vergadering duidelijk voor me. Een groep slaapmutsen, die met hun gedachten wegdommelden naar de warme hap thuis.

Steeds maar weer worden er plannen gelanceerd, die even later niet te verwezenlijken bleken. Hele afdelingen van partijen, ministeries en nog veel meer instanties deden er hun plasjes over. Saldo? Slechts ondoordacht gezeik. Wat ons rest? Hen met ons vingertje nawijzen, stevig op de vingers tikken en vooral vingers aan hun pols houden. Was er dan niets goed? Jawel, soms. Kon je makkelijk natellen.

Op de vingertjes van één hand!