De Kroon in De Prinsenhof

Leidschendam - Het is goed toeven, daar bij die vijver in de wijk Prinsenhof. De bomen kleuren mooi in deze periode. En wat zwemt dat spierwitte zwanenechtpaar ongelofelijk sierlijk in het water. ‘De Kroon’, het opvallende beeld dat op een van de eilandjes staat, glanst prachtig in de zon. Het heeft iets sprookjesachtig. 

Door: Anne Marie Boorsma

Het is een eenvoudige kroon. Want wat is de kroon in wezen? Een krans voor op het hoofd met wat uitsteeksels erop. Echt nuttig is hij niet. Hij houdt je niet warm zoals een muts en beschermt je gezicht ook niet tegen de zon zoals sommige hoeden. Toch heeft hij wel degelijk een functie: een symbolische. Een gouden koningskroon staat voor macht, welvaart en rijkdom. Een doornenkroon voor vernedering. Een papieren verjaardagkroon voor weer een jaartje groter gegroeid.

Kunstenares Fredy E. Wubben werkt veel met metaal en glas. Bijzonder zijn haar ontwerpen van sierlijke ‘Koningsglazen’, ter gelegenheid van het Kroningsjaar. In Prinsenhof heeft zij zich laten inspireren door de straatnamen van prinsen en prinsessen in de wijk. Daarbij heeft het getal zeven voor haar een belangrijke symbolische functie. In haar beeld zie je dat terug. Want het bestaat uit zeven platen staal in de vorm van pijlen die in een cirkel staan opgesteld. Ze eindigen in een punt gericht naar de hemel. Ze buigen iets naar buiten toe. Aan de basis is elke pijlvorm zeventig centimeter breed. ‘Zo ontstaat er als vanzelf harmonie’, vertelt Wubben. Een van de pijlen is aan de binnenkant koningsblauw geschilderd.

Twee smalle stroken staal houden de constructie bijeen. Staal is stoer, net als die pijlvormen. Het beeld doet me denken aan sculpturen van Russische constructivisten, zo rond 1920. Vladimir Tatlin bijvoorbeeld, die ijzeren constructies maakte met geometrische vormen: cirkels, driehoeken en pijlen. Toen heel modern.

Zou die stoere eenvoudig gevormde Prinsenhof-Kroon ook iets van die typisch Hollandse nuchterheid symboliseren? Als is kijk naar de inhuldigingsfoto’s van onze koninklijke familie valt me een zekere nuchtere eenvoud op. Willem Alexander draagt geen kroon, zijn vrouw een kleintje. En ook zijn moeder en overgrootmoeder dragen een klein soort kroon. Vergeleken met de blingbling kroningfoto’s van Queen Elizabeth II van Groot Brittannië, zie je het grote verschil: klatergoud, diamanten en edelstenen.

Als ik op een mooie avond weer eens bij de Prinsenhofvijver ben, laat ik me betoveren door ‘De Kroon’. Een lamp aan de binnenzijde laat het koningsblauw prachtig oplichten. Langzaam kom ik tot het besef dat we in nuchter Nederland ook best wel van een feestje houden, vol van koninklijke symboliek. Maar niet te overdadig. Gewoon een beetje bling-bling-light eigenlijk.

Voor reacties en informatie over cursussen kunstgeschiedenis: www.annemarieboorsma.nl.